RPG w słowiańskich klimatach fantasy od Rebel Wolves to udany debiut studia, który potrafi zachwycić, ale też rozczarować w niektórych aspektach. Na pewno otrzymaliśmy jednak grę z własnym charakterem.

Pierwsze wrażenie po uruchomieniu The Blood of Dawnwalker jest bardzo dobre. Twórcy wyraźnie pokazują, że chcieli stworzyć coś z wyraźną tożsamością, a nie po prostu kolejną grę fantasyi. Ponura czternastowieczna Europa, wsie wyniszczone zarazą, wszechobecny strach i wampiry, które przejęły władzę nad całym regionem, tworzą naprawdę charakterystyczny klimat.

Sam pomysł na fabułę jest jednym z największych atutów gry. Coen, który musi ratować swoją rodzinę, nie jest typowym bohaterem fantasy, który od pierwszych minut wie, co robić i bez problemu rozprawia się z kolejnymi przeciwnikami. Zaczyna jako zwykły mieszkaniec Laslei, a wydarzenia zmuszają go do pogodzenia ludzkiej natury z coraz silniejszymi wampirzymi zdolnościami. Historia potrafi przy tym odpowiednio budować napięcie, szczególnie kiedy gra przypomina nam, że nie mamy nieskończonej ilości czasu.

Bardzo dobrze wypada również sam świat. Sangora jest miejscem, które chce się po prostu zwiedzać, przede wszystkim ze względu na atmosferę i sposób przedstawienia codziennego życia ludzi pod rządami Vrakhirów. Wioski, lasy, zamki czy zrujnowane osady mają własny charakter, a noc potrafi całkowicie zmienić sposób patrzenia na znane wcześniej miejsca. Za dnia Coen korzysta z bardziej ludzkich możliwości, natomiast po zmroku zaczyna wykorzystywać swoje wampirze moce, co jest jednym z ciekawszych elementów całej konstrukcji gry.

Pierwsze skrzypce gra jednak oczywiście gameplay, a tutaj najwięcej dobrego można powiedzieć o walce. Rebel Wolves postawiło na system oparty między innymi na kierunkowym blokowaniu i parowaniu. Trzeba obserwować przeciwnika i odpowiednio reagować na jego ataki, a wraz z rozwojem postaci pojawiają się kolejne możliwości wykorzystywania otwartej gardy. Początkowo wymaga to przyzwyczajenia, ale kiedy zaczynamy rozumieć zasady, pojedynki potrafią dawać naprawdę sporo satysfakcji.

Sporo zmieniają również wampirze zdolności Coena. Teleportowanie się, poruszanie po ścianach czy wykorzystywanie nadnaturalnej siły sprawiają, że bohater nie jest ograniczony (przynajmniej w nocy) do zwykłego machania mieczem. Za dnia z kolei wykorzystujemy efektowne zaklęcia. Nie jest to może system, który wyznacza nowe standardy dla gatunku, ale w połączeniu z parowaniem i różnymi umiejętnościami tworzy całkiem przyjemny zestaw.

Dużo ciekawiej niż w większości dużych gier z otwartym światem wypadają natomiast zadania. Nie wszystkie są oczywiście równie interesujące, ale te większe potrafią bardzo dobrze łączyć eksplorację, dialogi, walkę i podejmowanie decyzji. Często można też odnieść wrażenie, że gra naprawdę pamięta o naszych działaniach. Niektóre postacie mogą zginąć, inne zmieniają swoje nastawienie do Coena, a pewne wydarzenia mogą zostać całkowicie pominięte, jeśli zdecydujemy się poświęcić czas na coś innego.

Właśnie czas jest jednym z najbardziej interesujących pomysłów w The Blood of Dawnwalker. 30 dni i 30 nocy brzmi jak mechanika, która powinna całkowicie zmienić sposób grania w RPG. Nie możemy zrobić wszystkiego, dlatego trzeba zastanawiać się, komu pomóc, które zadanie wykonać i z czego zrezygnować. Najlepiej działa to w sytuacjach, kiedy gra faktycznie zmusza do wyboru pomiędzy dwiema rzeczami, na których nam zależy.

Problem w tym, że po świetnym początku ten system nie jest wykorzystywany aż tak konsekwentnie, jak mógłby być. Po pewnym czasie 30-dniowa presja zaczyna trochę schodzić na dalszy plan. Zdarza się, że zamiast naprawdę zastanawiać się, na co przeznaczyć kolejne godziny, po prostu przemierzamy mapę i wykonujemy kolejne aktywności. Szkoda, bo właśnie mocniejsze wykorzystanie upływu czasu mogłoby jeszcze bardziej wyróżnić Dawnwalkera na tle innych RPG.

Na pochwałę zasługują również dialogi. Widać tutaj doświadczenie części zespołu wyniesione z pracy nad Wiedźminem 3, szczególnie w sposobie prowadzenia rozmów i budowania postaci drugoplanowych. Coen ma możliwość zadawania dodatkowych pytań, poznawania historii rozmówców i wybierania odpowiedzi, które nie zawsze prowadzą do oczywistych rezultatów. Co ciekawe, opcje dialogowe są zazwyczaj skonstruowane tak, żeby dodatkowe pytania nie rozbijały całkowicie naturalnego przebiegu rozmowy.

Historia ma przy tym kilka naprawdę udanych wątków pobocznych. To właśnie w nich najlepiej widać, że Rebel Wolves potrafi pisać RPG, w którym problemy bohaterów nie są wyłącznie pretekstem do wysłania nas w kolejną lokację i zabicia grupy przeciwników. Nie każda decyzja ma ogromne konsekwencje dla całego świata, ale niektóre wybory potrafią zmienić los konkretnych postaci czy sposób zakończenia danego zadania. Jednocześnie warto zaznaczyć, że pod tym względem gra nie jest aż tak reaktywna, jak sugerowały przed premierą jej założenia.

Nie wszystko działa też równie dobrze w otwartym świecie. Po kilku czy kilkunastu godzinach zaczynają pojawiać się aktywności, które są zdecydowanie bardziej typowe dla współczesnych sandboksów. Czyszczenie obozów, zbieranie zapasów czy wykonywanie podobnych czynności potrafi być zwyczajnie powtarzalne, szczególnie kiedy zaczynamy traktować je jako obowiązkowe punkty na mapie. Gra jest zdecydowanie najlepsza wtedy, kiedy prowadzi nas przez konkretną historię, a trochę słabsza, kiedy próbuje być kolejnym wielkim otwartym światem do odhaczenia.

Pewnym problemem jest też brak bardziej rozbudowanego systemu skradania. Biorąc pod uwagę, że wcielamy się w pół-wampira posiadającego teleportację i inne zdolności związane z cieniem, aż prosi się o możliwość cichego eliminowania przeciwników i bardziej swobodnego infiltrwania wrogich lokacji. Tymczasem wiele takich sytuacji prędzej czy później kończy się zwykłą walką. Nie psuje to całej zabawy, ale sprawia, że niektóre elementy nie są wykorzystywane w takim stopniu, w jakim mogłyby być.

Są też kwestie, których trudno nie zauważyć podczas grania. Kamera potrafi zachowywać się dość nerwowo, szczególnie w trakcie walki z kilkoma przeciwnikami, a system namierzania nie zawsze pomaga w kontrolowaniu sytuacji. Zdarza się również, że Coen zahaczy o element otoczenia albo animacja zachowa się w nieco dziwny sposób. Do tego dochodzą drobne błędy, problemy z płynnością i doczytywaniem tekstur. Rebel Wolves zdążyło już wypuścić hotfix poprawiający między innymi stabilność, więc część tych problemów może z czasem zniknąć, ale na premierowym etapie trudno je całkowicie przemilczeć.

Ostatecznie The Blood of Dawnwalker jest grą, którą znacznie łatwiej docenić za ambicję niż za perfekcyjne wykonanie. Ma świetny klimat, interesujący świat, dobrą historię, kilka naprawdę udanych wątków, satysfakcjonującą walkę i bardzo ciekawy pomysł na ograniczenie czasu. Jednocześnie część tych pomysłów nie została wykorzystana do końca, a obok mocnych questów pojawiają się typowe dla otwartych światów zapychacze. Nie jest to jeszcze nowy Wiedźmin, na którego momentami wyraźnie się ogląda, ale jako debiut studia The Blood of Dawnwalker wypada zdecydowanie dobrze.

Share This