Capcom po 20 latach wraca do swojej samurajskiej serii i robi to zaskakująco skutecznie. Nowa Onimusha to przede wszystkim świetna gra akcji, która bardzo dobrze łączy ducha starych odsłon z nowoczesnymi standardami.
Najważniejsze jest oczywiście to, jak w Way of the Sword się gra. W tym aspekcie Capcom naprawdę trafił w dziesiątkę. System walki jest stosunkowo prosty w założeniach, ale daje sporo satysfakcji, bo zamiast bezmyślnie machać kataną, trzeba obserwować przeciwnika i odpowiednio reagować na jego ataki. Parowanie, uniki, kontry czy charakterystyczne dla serii ataki Issen sprawiają, że starcia szybko zaczynają przypominać pojedynki, w których liczy się przede wszystkim wyczucie czasu.
To właśnie parowanie jest tutaj największą gwiazdą. Odbicie ciosu w odpowiednim momencie nie tylko pozwala uniknąć obrażeń, ale często otwiera drogę do potężnej kontry. Jeszcze większą satysfakcję daje kilka udanych odbić z rzędu, kiedy walka zaczyna wyglądać niemal jak choreografia rodem z dobrego filmu samurajskiego. Nie bez powodu w wielu recenzjach Way of the Sword pojawia się porównanie do Sekiro, choć produkcja Capcomu jest znacznie mniej wymagająca i nie próbuje być grą soulslike, oferując nawet wybór poziomu trudności.
Piękno systemu walki najlepiej widać podczas starć z bossami. To zdecydowanie jedne z najmocniejszych fragmentów całej gry i momenty, w których gameplay pokazuje pełnię swoich możliwości. Przeciwnicy mają rozbudowane zestawy ataków, uczą nas odpowiedniego timingu, a kolejne próby pozwalają coraz lepiej rozumieć ich zachowanie. Zwycięstwo nad trudniejszym bossem potrafi więc dać dokładnie to uczucie, którego oczekujemy od dobrej gry akcji – satysfakcję z tego, że po paru próbach nauczyliśmy się schematów i pokonaliśmy wroga, który przy pierwszym podejściu sprawiał problemy.

Co ważne, Way of the Sword nie próbuje przy tym robić z każdego przeciwnika małego bossa. Zwykłe starcia są znacznie bardziej przystępne, dzięki czemu gra zachowuje odpowiednie tempo. Z czasem pojawiają się jednak nowe typy demonów Genmy, przeciwnicy opancerzeni, ataki niemożliwe do zablokowania czy wrogowie walczący z dystansu. Początek jest dość łatwy, ale później poziom trudności wyraźnie rośnie, szczególnie podczas wspomnianych walk z bossami.
Dużą zaletą jest również sama konstrukcja gry. Capcom nie poszedł tutaj w kierunku kolejnego ogromnego open worlda wypełnionego setkami znaczników. Mamy liniowe, mocno filmowe fragmenty przeplatane większym obszarem Kioto, który możemy swobodnie eksplorować. To rozwiązanie sprawdza się szczególnie dobrze dlatego, że Way of the Sword jest dzięki temu znacznie bardziej skoncentrowane na przygodzie. Kampania nie próbuje na siłę zatrzymać nas na kilkadziesiąt godzin.
Największą siłą gry pozostają właśnie jej bardziej liniowe fragmenty. Capcom potrafi zbudować efektowne lokacje, wrzucić nas w sam środek widowiskowej sceny, a następnie poprowadzić przez kolejne starcia bez niepotrzebnego rozciągania wszystkiego w nieskończoność. Są tutaj zarówno piękne pałace i ulice feudalnego Kioto, jak i znacznie bardziej ponure miejsca, które momentami zahaczają wręcz o horror. Silnik RE Engine po raz kolejny robi swoje.
Wizualnie Onimusha jest zresztą bardzo mocna. Szczególnie dobrze prezentują się postacie, ich animacje i mimika. Miyamoto Musashi został oparty na wizerunku legendarnego Toshiro Mifune, co nadaje bohaterowi bardzo charakterystyczny wygląd, ale równie ważne są drobne reakcje postaci podczas rozmów. Musashi nie jest typowym ponurym samurajem, a jego ironiczne komentarze i pewność siebie nadają historii sporo charakteru.
Sama historia również pozytywnie zaskakuje. Nie jest to może najbardziej oryginalna opowieść o samurajach i demonach, jaką widzieliśmy w grach, ale Capcom bardzo dobrze wykorzystuje postać Musashiego. Zamiast kolejnego bezosobowego wojownika dostajemy bohatera z charakterem, który stopniowo zmienia swoje podejście do tego, co dzieje się wokół niego. Do tego dochodzi kilka naprawdę dobrze napisanych postaci drugoplanowych. Dzięki temu fabuła nie jest tylko pretekstem do przechodzenia od jednej walki do drugiej.
Wersja PC jest wykonana bez zarzutu, optymalizacja stoi na niezłym poziomie, jak w większości gier Capcomu, wśród których Monster Hunter Wilds pozostaje niechlubnym wyjątkiem nawet dziś, ponad rok po premierze. Onimusha działa świetnie, wygląda dobrze i nie boryka się z technicznymi problemami czy błędami.
Nie znaczy to oczywiście, że wszystko jest idealne. Największym problemem pozostaje momentami powtarzalność – zarówno niektórych przeciwników, jak i części aktywności w Kioto. System ulepszania potrafi też wymagać trochę grindu materiałów, a niektóre fragmenty otwartego obszaru wyraźnie odstają jakością od świetnie zaprojektowanych poziomów fabularnych.

Ostatecznie trudno jednak nie uznać powrotu Onimushy za duży sukces. Way of the Sword nie próbuje kopiować swoich poprzedników jeden do jednego, ale też nie zapomina, dlaczego ta seria była kiedyś tak lubiana. Dostajemy świetny system walki, bardzo dobre pojedynki z bossami, efektowną oprawę, charakterystycznego bohatera i wciągającą rozgrywkę. To udana gra akcji, którą można śmiało polecić każdemu.








