Zagrać jeszcze raz w grę, którą zna się niemal na pamięć, czy odpuścić i szukać nowości w przepastnych bibliotekach Steama? Kiedy na rynek trafiła kolejna odświeżona wersja trzeciego Wiedźmina, odpowiedź wcale nie była oczywista. W końcu aktualizacja Next-Gen z 2022 roku już wcześniej poprawiła oprawę graficzną i wprowadziła kilka istotnych zmian. Po co więc wracać do przygody, którą wielu z nas ma za sobą po kilka razy? Remaster obiecuje kolejne usprawnienia, ale czy rzeczywiście zmienia na tyle dużo, by uzasadnić ponowną podróż przez Velen, Novigrad i Toussaint? Sprawdziłam, co się zmieniło, gdzie widać największy postęp i czy Geralt nadal potrafi wciągnąć na długie godziny. Jedno mogę powiedzieć już teraz: nawet po tylu latach Wiedźmin 3 ma kilka asów w rękawie, choć nie wszystkie nowości okazują się równie przekonujące.
Graficzny opad szczęki. Co zmieniło się względem wersji Next-Gen?
Odpalasz grę i od razu wiesz, że CD PROJEKT RED nie zamierzało ograniczyć się do kosmetycznych poprawek. No dobrze, może nie jest to rewolucja na miarę remake’u, ale remaster rozwija rozwiązania wprowadzone w aktualizacji Next-Gen i dokłada kolejne usprawnienia graficzne. Zmiany obejmują między innymi tekstury, wybrane modele, oświetlenie, cieniowanie i sposób renderowania materiałów. W efekcie znane lokacje mogą prezentować się jeszcze lepiej, szczególnie tam, gdzie światło i otoczenie odgrywają istotną rolę.
Wiedźmin 3 od zawsze miał świetnie zaprojektowany świat. Ponure bagna Velen, zatłoczony Novigrad czy bajkowe Toussaint potrafiły zachwycić nawet wtedy, gdy technicznie produkcja zaczynała już pokazywać swój wiek. Kolejne usprawnienia wizualne mają więc sens nie dlatego, że nagle zmieniają tę grę w zupełnie inną produkcję, ale dlatego, że pozwalają jeszcze lepiej docenić pracę artystów. Trudno nie docenić tego, jak wiele klimatu udało się zmieścić w lokacjach, które znamy przecież od lat.

Oczywiście, nie każda zmiana będzie równie dobrze widoczna. Jeśli ostatnio graliście w wersję Next-Gen, różnice mogą nie wywołać takiego efektu wow, jak przy powrocie do wydania z 2015 roku. Sporo zależy też od sprzętu i ustawień graficznych. Na dobrym monitorze HDR poprawione oświetlenie i kontrast mogą wyglądać świetnie, ale nie ma co udawać, że sam zakup nowego ekranu nagle odmieni każdą scenę. Czasem największe wrażenie robi po prostu ponowne odkrycie świata, który wciąż ma w sobie mnóstwo uroku.
Na komputerach osobistych dodatkowym atutem jest obsługa path tracingu, czyli zaawansowanej techniki renderowania oświetlenia. Efekty potrafią być imponujące, ale jest też druga strona medalu: takie ustawienia mocno obciążają kartę graficzną. Nie ma więc sensu włączać wszystkiego na maksimum tylko po to, by później oglądać pokaz slajdów zamiast płynnej walki z gryfem. W przypadku Wiedźmina płynność jest ważniejsza niż możliwość pochwalenia się każdym suwakiem przesuniętym do oporu.

Warto też pamiętać, że nie wszystkie elementy oprawy powstały od zera. W pracach nad ulepszeniami wykorzystano rozwiązania bazujące na wcześniejszych modyfikacjach społeczności, w tym projekcie The Witcher 3 HD Reworked. Nie jest to nic złego — społeczność od lat udowadnia, że potrafi tchnąć nowe życie w starsze produkcje. Ważne, by nie mylić remastera z pełnoprawnym remake’em. To wciąż Wiedźmin 3, tyle że w kolejnej, dopracowanej odsłonie.
Płotka na dachu i bolesne spadki FPS. Techniczne problemy nie znikają od machnięcia mieczem
Piękna grafika to jedno, ale nawet najładniejsze zachody słońca nie pomogą, jeśli gra zaczyna szarpać w najmniej odpowiednim momencie. Problemy techniczne po premierze potrafią skutecznie popsuć pierwsze wrażenie, a w przypadku tak dużej produkcji jak Wiedźmin 3 gracze mają pełne prawo oczekiwać czegoś więcej niż walki z ustawieniami i szukania przyczyn nagłych spadków płynności.
Kolejne aktualizacje wprowadzały poprawki dotyczące działania gry, renderowania i wybranych błędów. To dobra wiadomość, choć nie oznacza automatycznie, że wszystkie problemy zniknęły. Wydajność nadal zależy od platformy, konfiguracji sprzętowej i wybranych ustawień, a szczególnie wymagające efekty graficzne potrafią dać komputerowi w kość.

Nie zamierzam jednak udawać, że kilka technicznych potknięć przekreśla całą produkcję. Wiedźmin 3 ma zbyt wiele mocnych stron, by sprowadzać jego ocenę wyłącznie do liczby klatek na sekundę. Nie oznacza to oczywiście, że można machnąć ręką na optymalizację. Jeśli gra ma zachęcić do ponownego przejścia kilkudziesięciu godzin przygody, powinna działać stabilnie, a nie zmuszać do zastanawiania się, czy kolejny spadek płynności wynika z ustawień, sterowników czy samej produkcji.
Jedyny większy problem techniczny na jaki ja napotkałam? Nieco wyprane z kolorów kadry. Dopóki deweloperzy nie wprowadzili odpowiedniej łatki musiałam wyłączyć w grze efekt bloom, który go powodował.
A Płotka? Cóż, jeśli koń w Wiedźminie 3 nagle postanowi zignorować prawa fizyki, trudno uznać to za wielkie zaskoczenie. Takie sytuacje od lat stanowią część uroku tej produkcji i pewnie jeszcze długo będą materiałem na memy. O ile jednak koń na dachu potrafi rozbawić, o tyle problemy z płynnością już niekoniecznie.

Najważniejsze jest to, by oceniać aktualną wersję gry, a nie wyłącznie jej premierowe potknięcia. Poprawki są potrzebne i dobrze, że się pojawiają, ale ostatecznie liczy się efekt. Jeśli remaster ma przekonać do siebie weteranów, powinien oferować nie tylko ładniejszy obraz, lecz także stabilne działanie. W końcu Geralt ma wystarczająco dużo problemów na głowie, by nie dokładać mu jeszcze walki z technicznymi kaprysami gry.
Nowe finiszery i stara kamera. Zmiany w rozgrywce, które robią różnicę
Remaster nie ogranicza się do grafiki. Wprowadzono również usprawnienia animacji, ruchu Geralta i sposobu prezentowania walki. Nie jest to jednak zupełnie nowy system starć, który wywracałby znaną mechanikę do góry nogami. Lepiej traktować te zmiany jako rozwinięcie rozwiązań, które znamy z oryginału.
Nowe animacje ciosów kończących potrafią dodać starciom nieco widowiskowości. Wiedźmin 3 nigdy nie był grą, w której każda walka wyglądała jak choreografia z filmu akcji, ale dodatkowe animacje pomagają urozmaicić kolejne potyczki. Do tego dochodzą poprawki ruchu i animacji związanych z pokonywaniem przeszkód. To drobiazgi, które niekoniecznie zauważymy po pięciu minutach, ale z czasem mogą poprawić komfort zabawy.

Nie spodziewajcie się jednak, że po uruchomieniu remastera Geralt nagle zacznie poruszać się jak bohater nowoczesnej gry akcji. Podstawowe założenia walki pozostają takie same. Nadal trzeba pilnować przeciwników, korzystać z uników, odpowiednio dobierać znaki i pamiętać, że rzucenie się na grupę wrogów bez przygotowania bywa najkrótszą drogą do ekranu wczytywania.
Większą różnicę może przynieść kamera. Remaster oferuje dodatkowe ustawienia, w tym kamerę eksploracyjną z większym polem widzenia oraz dynamiczne kadrowanie podczas walki. Na papierze brzmi to sensownie. W praktyce wiele zależy od osobistych preferencji.
Sama zdecydowanie wolę mieć kontrolę nad tym, co dzieje się wokół Geralta, niż oglądać każdą walkę z perspektywy, która akurat spodobała się twórcom. Dynamiczna kamera potrafi wyglądać efektownie, ale w starciu z kilkoma przeciwnikami bardziej zależy mi na czytelności niż na filmowym ujęciu. Jeśli mam wybierać między widowiskowym zbliżeniem a możliwością zauważenia bandyty próbującego zajść mnie od tyłu, wybór jest prosty.

Na szczęście nie jesteśmy skazani na jedno ustawienie. Możliwość dopasowania kamery do własnych upodobań to jeden z tych dodatków, które naprawdę docenia się podczas dłuższej sesji. Nie każda nowość musi być obowiązkowa, a możliwość powrotu do preferowanego sposobu kadrowania jest znacznie lepszym rozwiązaniem niż narzucanie wszystkim jednego stylu.
Werdykt. Srebrny miecz znów ostry jak brzytwa?
Czy warto ponownie ruszyć na Szlak? Moim zdaniem tak, choć nie każdemu remaster da wystarczający powód, by po raz kolejny przechodzić tę samą historię. Wiedźmin 3 wciąż zachwyca światem, świetnie napisanymi zadaniami i postaciami, które trudno wyrzucić z pamięci. Kolejne usprawnienia grafiki, animacji i kamery pomagają odświeżyć tę przygodę, ale nie zmieniają jej w zupełnie nową grę.
Najwięcej skorzystają osoby, które od dawna nie odwiedzały Kontynentu albo znają produkcję przede wszystkim z pierwotnego wydania. Dla nich powrót może być naprawdę przyjemnym doświadczeniem. Jeśli natomiast niedawno ukończyliście wersję Next-Gen, zastanowiłabym się dwa razy. Dodatkowe ulepszenia są miłym bonusem, ale niekoniecznie wystarczą, by od razu poświęcać kolejne kilkadziesiąt godzin na znajomą historię.

Nie bez znaczenia pozostaje też stan techniczny. Kolejne poprawki są potrzebne, a ich efekty warto oceniać na podstawie aktualnej wersji gry. Nie ma sensu obiecywać idealnej płynności na każdym sprzęcie, podobnie jak nie warto przekreślać całej produkcji przez pojedyncze problemy. Liczy się to, jak gra działa w praktyce i czy pozwala bez przeszkód zanurzyć się w przygodzie.
Ostatecznie Wiedźmin 3 nie potrzebuje wielkich rewolucji, by przypomnieć, dlaczego stał się jedną z najważniejszych gier RPG ostatnich lat. Remaster jest dobrym pretekstem do powrotu, ale nie obowiązkowym zakupem dla każdego fana. Jeśli jednak dawno nie słyszeliście, jak Geralt mruczy pod nosem po kolejnym nieudanym spotkaniu z bandytami, a na widok znaku zapytania na mapie nadal czujecie nieodpartą potrzebę sprawdzenia, co się tam kryje, sprawa jest prosta.
Zaparzcie kawę, przygotujcie eliksiry i osiodłajcie Płotkę. Tylko nie planujcie, że rozegracie jedną misję przed snem. Wszyscy wiemy, jak to się kończy.








