Directive 8020 od momentu zapowiedzi bardzo wyraźnie inspirowało się klasyką science fiction. Po premierze okazało się jednak, że twórcy nie tylko chcieli stworzyć interaktywny film grozy, ale też spróbować nieco odświeżyć swoją formułę. Nie wyszło idealnie, choć to i tak całkiem ciekawa przygoda.
Nowa produkcja od Supermassive Games jest narracyjnym horrorem, w którym akcję obserwujemy głównie z perspektywy trzeciej osoby, przemierzając kolejne obszary statku Cassiopeia. Zmierza ku nowej planecie mającej stać się domem dla resztek ludzkości. Szybko okazuje się jednak, że załoga nie jest sama, a tajemnicza obca forma życia potrafi kopiować wygląd oraz zachowanie ludzi. Nietrudno domyślić się, że prowadzi to do paranoi, wzajemnych oskarżeń i bardzo wielu problemów.
Fabuła początkowo rozwija się dosyć powoli, ale z czasem potrafi naprawdę wciągnąć. Największą siłą historii jest klimat niepewności, bo praktycznie do samego końca nie mamy pewności, komu można ufać. Directive 8020 dobrze buduje napięcie między bohaterami, pokazując stopniowy rozpad relacji i coraz większy strach załogi. Pomysł na opowieść, a także jej tempo, są tu wykonane poprawnie.

Problem jednak w tym, że scenariusz momentami wyraźnie przesadza z absurdalnymi decyzjami postaci, co potrafi wybić z klimatu. Bohaterowie regularnie robią rzeczy kompletnie nielogiczne (nawet jak na standardy horrorów), tylko po to, by fabuła mogła pchnąć wydarzenia dalej. Niektóre zwroty akcji bywają też mocno przewidywalne albo przeciwnie, sprawiają wrażenie wrzuconych trochę na siłę.
Jeśli chodzi o rozgrywkę, najwięcej czasu spędzamy na eksploracji statku, podejmowaniu decyzji oraz sekwencjach skradankowych. W przeciwieństwie do wcześniejszych gier studia pojawia się tutaj więcej fragmentów, w których faktycznie musimy ukrywać się przed przeciwnikiem i ostrożnie poruszać po lokacjach. Są też proste zagadki środowiskowe oraz klasyczne quick time eventy.
Nowe elementy gameplayowe brzmią dobrze na papierze, ale w praktyce nie zawsze się sprawdzają. Skradanie potrafi budować napięcie, szczególnie podczas pierwszych spotkań z obcą formą życia, jednak mechanicznie jest dosyć toporne. Sterowanie bywa mało precyzyjne, a niektóre sekwencje wyglądają bardziej jak walka z kamerą i animacjami niż rzeczywista próba przetrwania. Czasem trudno też zrozumieć, dlaczego przeciwnik nas zauważył albo dlaczego nagle przestał reagować. To irytuje.
Podczas spokojniejszych momentów Directive 8020 działa zdecydowanie lepiej. Zwiedzanie Cassiopei i odkrywanie kolejnych tajemnic statku ma odpowiedni klimat, a twórcy umiejętnie podsycają atmosferę izolacji. Problem pojawia się jednak w drugiej połowie gry, gdy horror zaczyna coraz częściej stawiać na powtarzalne sekwencje ucieczek i chowania się przed potworami. Z czasem napięcie trochę znika, bo mechanicznie robimy wciąż to samo.
Na szczęście produkcja nadrabia oprawą audiowizualną. Directive 8020 momentami wygląda naprawdę świetnie, szczególnie jeśli chodzi o oświetlenie, projekty wnętrz statku i twarze bohaterów. Klimat zimnego, korporacyjnego science fiction został oddany bardzo dobrze. Muzyka oraz efekty dźwiękowe także robią świetną robotę i często skuteczniej budują napięcie niż same potwory.
Szkoda tylko, że optymalizacja wersji PC nie jest idealna i praktycznie w przypadku większości konfiguracji nie obędzie się bez włączenia opcji DLSS. Bez tego łatwo trafić na spadki płynności, nie tylko w bardziej dynamicznych scenach.

Directive 8020 to całkiem udany interaktywny horror, który potrafi wciągnąć klimatem i kilkoma mocnymi scenami. Jednocześnie jest to gra nierówna – z momentami nieźle budowanego napięcia przechodzimy do topornych sekwencji skradankowych albo fabularnych głupot, które wybijają z immersji. Nie jest to nowy poziom jakości dla gatunku, na jaki niektórzy liczyli, choć w promocyjnej cenie będzie to dobra propozycja dla fanów kina grozy klasy B.








