Valor Mortis potrafi przyciągnąć uwagę samym pomysłem na świat, ale na szczęście ma do zaoferowania znacznie więcej. Twórcy Ghostrunnera przygotowali wciągającą grę akcji, która udanie łączy elementy soulslike’a z perspektywą pierwszej osoby. Nie wszystko działa tutaj idealnie, jednak zalety skutecznie zachęcają do dalszej zabawy.

Wcielamy się w Williama, żołnierza armii Napoleona, który powraca do życia i zastaje świat opanowany przez tajemniczą zarazę. Wojna przybrała zupełnie inną formę, a zamiast zwykłych przeciwników na naszej drodze stają zniekształceni żołnierze i potwory. Próbujemy ustalić, co doprowadziło do tej katastrofy, dlaczego sami nie pozostaliśmy martwi i jaką rolę odgrywa w tym wszystkim cesarz.

Fabuła daje wystarczająco dużo powodów, żeby interesować się kolejnymi wydarzeniami. Jest też przedstawiona bardziej bezpośrednio niż w wielu innych soulslike’ach, chociaż dodatkowe informacje nadal znajdziemy w przeróżnych dokumentach. Odkrywanie prawdy o zarazie dobrze napędza przygodę, a spotykane po drodze postacie pozwalają spojrzeć na tragedię z bardziej osobistej perspektywy. Nie brakuje tutaj krótkich, ponurych historii ludzi, którym wojna odebrała niemal wszystko.

Największe wrażenie robi jednak samo wykorzystanie epoki napoleońskiej. Mundury, historyczne uzbrojenie i zniszczone osady świetnie współgrają z makabrycznymi mutacjami oraz nadnaturalnymi zjawiskami. Przemierzanie tego świata potrafi budzić niepokój, a kolejne lokacje zachęcają do przyglądania się szczegółom. To bardzo udane połączenie wojennego krajobrazu z horrorem, dzięki któremu Valor Mortis ma własny charakter.

Podstawy rozgrywki są już bardziej znajome. Podczas walki pilnujemy wytrzymałości, wykonujemy uniki i wyczekujemy odpowiedniej chwili na sparowanie ciosu. Perspektywa pierwszej osoby sprawia jednak, że nawet zwykłe pojedynki odbiera się nieco inaczej. Przeciwnik znajduje się tuż przed nami, a udane odbicie jego broni i szybka odpowiedź własnym atakiem dają sporo satysfakcji. Kiedy wszystko działa tak, jak powinno, starcia potrafią naprawdę wciągnąć.

Bardzo dobrze wypada wykorzystanie broni palnej. Pistolet i pozostałe modele uzbrojenia stanowią istotną część naszego arsenału, pozwalając eliminować zagrożenia z dystansu oraz trafiać w słabe punkty przeciwników. Szczególnie przyjemne jest przeplatanie strzałów walką wręcz – odsunięcie się od wroga, szybkie wycelowanie i wykorzystanie krótkiego momentu, w którym możemy zadać większe obrażenia. Dzięki temu nie spędzamy całej gry wyłącznie na parowaniu i wymachiwaniu ostrzem.

Do tego dochodzą transmutacje, czyli nadnaturalne zdolności bohatera. Możemy między innymi podpalać wrogów czy unieruchamiać ich za pomocą stazy, przygotowując sobie okazję do kolejnego ataku. Łączenie tych mocy z bronią białą i palną daje ciekawe możliwości. Warto eksperymentować, bo odpowiednie wykorzystanie dostępnych narzędzi potrafi wyraźnie ułatwić starcie, które wcześniej wydawało się wyjątkowo wymagające.

Szkoda tylko, że czasami przeszkadza w tym niedokładne rejestrowanie trafień. Zdarza się, że ostrze wyraźnie dosięga przeciwnika, ale gra nie zalicza uderzenia. W drugą stronę również nie zawsze działa to prawidłowo – atak wroga pozornie przechodzi obok, a mimo to tracimy zdrowie. Hitboxy bohatera bywają trudne do wyczucia i przy niektórych przeciwnikach prowadzi to do niepotrzebnej frustracji. Nie psuje to całego systemu walki, ale w grze wymagającej precyzyjnych reakcji takie sytuacje szczególnie irytują.

Wadą jest także różnorodność przeciwników. Tak naprawdę mamy wrażenie, że przez pierwsze kilka godzin – a ukończenie przygody to nawet około dwudziestu – poznajemy wszystkie modele wrogów, które później są już tylko powtarzane to końca gry. To trochę rozczarowujące.

Od wymagających potyczek dobrze odpoczywa się podczas eksploracji. Lokacje mają wyraźnie wytyczony główny kierunek, lecz oferują też boczne przejścia, sekrety i skróty, które warto odblokowywać. Odkrycie połączenia z wcześniej odwiedzonym miejscem daje tę dobrze znaną z najlepszych soulslike’ów satysfakcję, a przy okazji skraca kolejne powroty przez niebezpieczne obszary.

Eksplorację urozmaicają również elementy parkouru, w których widać doświadczenie twórców Ghostrunnera. Bieganie po ścianach czy korzystanie z magicznej linki pozwalają dotrzeć w niedostępne wcześniej miejsca. To przyjemna odmiana od ostrożnego zaglądania za każdy zakręt z przygotowaną bronią.

Valor Mortis ma kilka niedociągnięć, które nie pozwalają polecić go zupełnie bez zastrzeżeń. Mimo to nietypowy setting, przyjemna eksploracja i udane połączenie różnych sposobów walki sprawiają, że warto dać mu szansę. To dobra, momentami bardzo dobra gra, która potrafi zirytować, ale znacznie częściej zachęca do sprawdzenia, co czeka w następnej lokacji.

Share This