Mijający rok obfitował w niesamowite, wysokobudżetowe gry wideo, ale wielkimi hitami okazało się też kilka tytułów od niezależnych, małych studiów. Jakie produkcje indie z ostatnich miesięcy są najbardziej godne polecenia?

Tutaj chcemy polecić pięć najlepszych gier niezależnych, starają się jednocześnie zachować odpowiednią różnorodność zestawienia, by każdy znalazł choć jedną odpowiednią propozycję dla siebie na długie, zimowe wieczory.

Hollow Knight: Silksong

Nie ma co owijać w bawełnę, Silksong to gra fenomenalna. Sequel kultowej już produkcji studia Team Cherry ukazał się po wielu latach oczekiwania, a mimo to w stu procentach spełnił oczekiwania fanów Hollow Knighta.

Ta fascynująca opowieść o pielgrzymce oferuje świetnie przemyślaną rozgrywkę, doskonale zaplanowane potyczki i idealny projekt poziomów, a przy okazji spore wyzwanie, dając jednocześnie przyjemne poczucie satysfakcji ze szlifowania własnych umiejętności i pokonywania przeszkód.

To tytuł momentami wyjątkowo trudny, ale właśnie tak samo trudna jest droga pielgrzymów, którzy przemierzają szlak, na który trafia również główna bohaterka. W tej grze nic nie jest przypadkowe, minimalistycznie opowiadana fabuła zachwyca, a oprawa audio buduje genialny klimat przygody.

Consume Me

To jedna z najbardziej wyjątkowych i oryginalnych gier, jakie kiedykolwiek powstały – nie tylko w tym roku. Szaleństwo i chaos codzienności nastolatki podane w formie humorystycznej, interaktywnej produkcji, w której sednem jest zarządzanie czasem.

Bohaterka musi żonglować obowiązkami, w końcu doba ma tylko 24 godziny. Nauka, obowiązki domowe, chłopak, dbanie o siebie, nauka, czytanie, a do tego różne dodatkowe cele i wyzwania… To przytłaczające, a my musimy sprawić, by udało się zrobić jak najwięcej.

Wszystko jest tu przedstawione w formie minigierek. Jedzenie to chociażby wariacja na temat Tetrisa, a ćwiczenia są zabawnym wyginaniem rąk i nóg, by trafiać w wyznaczane pola. Pod zabawnym i absurdalnym przedstawieniem codzienności kryją się jednak także przemyślenia na różne poważne tematy, czy wręcz źródła traumy naszej bohaterki. Całościowo, Consume Me jest więc doświadczeniem po prostu niepowtarzalnym.

Hades 2

Sequela jednego z najlepszych rogalików w historii nie może tu zabraknąć, ponieważ jest to gra praktycznie pod każdym względem lepsza od części pierwszej. Być może fabuła jest odrobinę mniej wciągająca, jednak rozgrywka przewyższa gameplay z oryginału.

Jest bardziej dynamicznie i bardziej różnorodnie. Nowa bohaterka ma dostęp do większej liczby opcji w boju, dzięki czemu powtarzanie gry i podchodzenie do kolejnych runów ponownie jest szalenie wciągające, tym bardziej że twórcy wprowadzili szereg ciekawych elementów urozmaicających zabawę.

Odblokowywanie nowych elementów gry jest tak uzależniające, że nawet pokonanie finałowego bossa kilkadziesiąt razy nie powoduje potrzeby odłożenia tej gry na wirtualną półkę. Hades 2 to przykład sequela idealnego.

Blue Prince

Blue Prince to jedna z najciekawszych gier logicznych, jakie kiedykolwiek ujrzały światło dzienne. Trudno porównać ją z innymi przedstawicielami gatunku, bo tutaj mamy do czynienia z nietypowym połączeniem. Twórcy połączyli rozwiązywanie zagadek z aspektem rogalikowym.

W efekcie otrzymujemy niezwykle angażujące zwiedzanie tajemniczej posiadłości, w której musimy dotrzeć do konkretnego pokoju z ograniczoną liczbą ruchów. Za każdym podejściem odkrywamy coraz więcej sekretów i wskazówek, które pomagają w końcu osiągnąć cel… co okazuje się początkiem czegoś zupełnie nowego.

Blue Prince potrafi momentami zirytowac, ale satysfakcja z postępów i zachwyt odkryciami (zarówno fabularnymi i gameplayowymi) wynagradza z nawiązką wszelkie drobne problemy. To nie tylko świetnie zrealizowana gra wideo, ale też niepowtarzalne doświadczenie.

The Drifter

Jeśli jesteście fanami kultowych, klasycznych przygodówek point’n’click, to nie możecie przegapić tej produkcji od studia Powerhoof. To wspaniały przedstawiciel gatunku oferujący świetną fabułę, ciekawe postacie i przyjemne zagadki.

Bohaterem jest Mike, który… już na początku gry umiera, ale zostaje w niewyjaśnionych okolicznościach przywrócony do życia. Musi rozwikłać tajemnicę związaną z pewnym zabójstwem i stojącą za nim organizacją. Wszystko to w retro-pikselowej otoczce, budzącej skojarzenia ze złotymi czasami gier od LucasArts.

Gra w dużej mierze stawia na klimat noir, ale nie braknie tu też świetnie dopasowanego do okoliczności humoru. Warto podkreślić, że wszystkie dialogi są w pełni udźwiękowione, a zagadki po prostu mają sens i nie wymagają od nas szukania rozwiązań na ślepo, klikając po kolei każdy piksel na ekranie.