Każdy, kto spędził w klasycznym Azeroth setki wieczorów, prędzej czy później zadawał sobie pytanie, jak wyglądałby ten świat, gdyby jego rozwój potoczył się zupełnie innym torem. Zamiast kolejnych dodatków podnoszących poziom maksymalny i unieważniających cały zdobyty wcześniej ekwipunek, społeczność od lat marzyła o pełnoprawnym projekcie z nurtu Classic+. Właśnie w tę lukę celuje World of Warcraft: Forever, zatrzymując licznik doświadczenia na sześćdziesiątym poziomie i zabierając graczy do alternatywnej linii czasowej. Mam już za sobą kilkadziesiąt godzin intensywnej rozgrywki, sprawdzania nowych mechanik, zwiedzania nieznanych dotąd zakątków mapy oraz regularnych wypadów do podziemi. Moje ogólne wrażenia są naprawdę przyjemne, a fundamenty gry potrafią wciągnąć bez reszty, choć mam twórcom do przekazania kilka gorzkich słów na temat obecnego balansu klas.

Już pierwsze sesje z grą pokazują, jak bardzo zmienia się podejście do zabawy, gdy z równania znika nieustanny wyścig za coraz wyższymi cyferkami. Twórcy postawili na progresję horyzontalną, dzięki czemu sama podróż znów ma znaczenie, a starsza zawartość nie ląduje w koszu w momencie wypuszczenia świeżej aktualizacji. Nie ma tu poczucia, że trzeba jak najszybciej przebiec przez fabułę na autopilocie, bo „prawdziwa gra” zaczyna się dopiero w ostatniej lokacji po wbiciu maksymalnego poziomu. Zamiast tego otrzymujemy świat, który nagradza cierpliwość, ciekawość i uważne rozglądanie się wokół siebie, zachowując przy tym przyjemny, niemal nostalgiczny rytm znany z oryginalnej wersji gry sprzed lat.

Klasyczna dusza w nowym świetle

Ogromną rolę w budowaniu tego wyjątkowego nastroju odgrywa odświeżona (ale i opcjonalna) warstwa wizualna, która nadaje całej przygodzie niesamowity klimat. Twórcy nie popełnili błędu polegającego na całkowitym przemodelowaniu gry na współczesną, cukierkową modłę – zamiast tego zachowali charakterystyczną, lekko kanciastą stylistykę z 2004 roku, wzbogacając ją o nowoczesne technologie pod maską silnika. Nowy model oświetlenia, miękkie, naturalnie kładące się cienie oraz subtelnie podrasowane animacje otoczenia sprawiają, że dobrze znane krainy wyglądają dokładnie tak, jak zapamiętaliśmy je przez różowe okulary nostalgii, a nie tak surowo, jak prezentowały się dwie dekady temu w rzeczywistości.

Efekt ten czuć niemal na każdym kroku podczas pieszych wędrówek. Promienie zachodzącego słońca przebijające się przez gęste korony drzew, realistycznie połyskująca tafla udoskonalonej wody w rzekach czy znacznie zwiększony dystans rysowania obiektów, który wreszcie przegnał gęstą mgłę sprzed nosa postaci, budują kapitalną głębię obrazu. Szczególnie wieczorami, gdy mrok w lasach i wioskach rozświetlają ciepłe latarnie, pochodnie oraz blask rzucanych w oddali zaklęć, oprawa potrafi autentycznie oczarować i zachęca, by na chwilę zwolnić krok. Do tego dochodzi płynna obsługa wysokich częstotliwości odświeżania obrazu, dzięki czemu Azeroth nigdy wcześniej nie łączyło tak udanie staroszkolnego, surowego uroku z dzisiejszym komfortem dla oczu.

Magia progresji horyzontalnej

Sama rozgrywka na co dzień uderza w bardzo przyjemne tony, łącząc staroszkolną wagę każdego starcia z przemyślanymi usprawnieniami współczesnego MMO. Walka w otwartym świecie nie jest bezmyślnym koszeniem dziesiątek potworów jednym przyciskiem, do którego przyzwyczaiły nas nowsze odsłony gatunku. Tutaj nieostrożne ściągnięcie na siebie dwóch czy trzech dodatkowych przeciwników w obozowisku potrafi szybko skończyć się ucieczką lub wizytą u ducha na cmentarzu. Zarządzanie zasobami, pilnowanie dystansu oraz korzystanie z umiejętności pomocniczych wracają na właściwe miejsce, co sprawia, że nawet prosta realizacja zadań w terenie daje sporo satysfakcji i angażuje uwagę.

Taka konstrukcja mechanik naturalnie przekłada się też na relacje między graczami, które rodzą się zupełnie spontanicznie. Podczas tych kilkudziesięciu godzin wielokrotnie łapałam się na tym, że krótka wymiana uprzejmości czy rzucone w biegu wzmocnienie kończyły się wspólnym czyszczeniem jaskini albo polowaniem na elitarnego przeciwnika. Świat żyje własnym tempem, a progresja horyzontalna sprawia, że zdobycie nowego elementu uzbrojenia z rzemiosła, ukrytego ciągu zadań czy mniej oczywistego podziemia autentycznie cieszy. Ekwipunek ma tutaj swoją tożsamość i służy budowaniu konkretnych konfiguracji postaci, zamiast pełnić funkcję tymczasowego wypełniacza wymienianego co dwa wieczory.

Najlepszym symbolem filozofii stojącej za WoW: Forever okazał się dla mnie zupełnie nowy system obozowania, z którym stykamy się już około piątego poziomu za sprawą zadania The Great Outdoors odsyłającego nas do trenera gotowania. Przy użyciu krzesiwa oraz prostego drewna każdy kucharz może rozpalić na ziemi Basic Campfire mieszczące trzy dodatkowe obiekty zapewniające różne korzyści. Wokół ognia powstaje prawdziwa polowa baza, która oprócz odpoczynku może zapewnić dostęp do stanowisk rzemieślniczych czy naprawy ekwipunku bez konieczności powrotu do miasta. Wystarczy usiąść przy ogniu lub zająć się rzemiosłem na jedną minutę, aby otrzymać godzinny pakiet wzmocnień ze wszystkich rozstawionych w obozie konstrukcji. Efekty te działają jak odpowiedniki klasycznych zaklęć pokroju Arcane Intellect czy Power Word: Fortitude i nie kumulują się z nimi, dzięki czemu nawet niepełna drużyna może ruszyć w drogę z solidnym zestawem premii. Ponadto w praktyce widok płomieni na obrzeżach osady z zadaniami albo tuż przed wejściem do lochu działa na przechodniów jak otwarte zaproszenie. Ta jedna obowiązkowa minuta spędzona wspólnie na ziemi przy trzaskającym ogniu zdejmuje z graczy pośpiech i naturalnie otwiera okno czatu. Nie sądziłam, że w 2026 roku wejdę w WoWie w tyle interakcji z innymi.

Podniebni wkraczają do Azeroth

Ogromny powiew świeżości wnosi do gry nowa grywalna rasa, czyli Podniebni, znani w oryginalnym nazewnictwie jako Skyborne Elves. Wprowadzenie zupełnie nowej nacji do tak mocno zakorzenionej w tradycji estetyki klasycznego WoW-a zawsze niesie ze sobą ryzyko. Na szczęście projektanci odrobili zadanie domowe z nawiązką. Podniebni świetnie wpisują się w wizualny kanon Azeroth, oferując dopracowane sylwetki, bogate opcje personalizacji w kreatorze oraz płynne, pełne charakteru animacje rzucania zaklęć i poruszania się. Jasne, można rzec, że mowa o kopii „Belfów”, ale jej wprowadzenie do tej wersji gry według mnie miało sens. Kanoniczne wprowadzenie tu właśnie Blood Elfów byłoby problematyczne, a tak: mamy klasę wprowadzająca nowy lore, a wyglądającą znajomo.

Choć sam dostęp do tej rasy został powiązany z płatnymi pakietami, co wśród części graczy budzi zrozumiałe dyskusje, to pod względem czysto projektowym i fabularnym trudno odmówić jej uroku. Rozpoczęcie przygody na dedykowanej wyspie Zephras Isle pozwala od pierwszych minut poczuć unikalną kulturę oraz klimat nowej frakcji. Dawno nie miałam w World of Warcraft tego specyficznego uczucia ekscytacji towarzyszącego stawianiu pierwszych kroków zupełnie nową postacią, kiedy faktycznie chce się czytać opisy zadań, zaglądać do budynków i poznawać tło fabularne miejsca, z którego wyruszamy w dalszą drogę.

Oczywiście, w grze są też inne nowe obszary, takie jak Riverglades oraz Mount Hyjal, ale moja postać ma póki co zbyt niski poziom, bym mogła się tam udać. To powiedziawszy, gracze je sobie chwalą, zwłaszcza tę pierwsząl.

Dziewięć nowych podziemi

Świetne wrażenie z otwartego świata podtrzymuje zawartość grupowa, która w WoW: Forever doczekała się aż dziewięciu nowych podziemi uzupełniających klasyczną pulę instancji oraz dwóch nowych rajdów czekających na śmiałków szukających większych wyzwań. Na razie odwiedziłam tylko jeden z dungeonów, ten umieszczony tuż pod salą tronową w Ironforge, ale moje odczucia są pozytywne. Po prostu czułam tam klimat klasycznego WoWa.

Same starcia wewnątrz podziemi zostały zaprojektowane z dużą dbałością o dynamikę i czytelność. Zwykłe grupy przeciwników przed bossami wymagają współpracy, przerywania groźnych inkantacji oraz rozsądnego kontrolowania pola walki, ale nie wywołują frustracji sztucznie zawyżonymi obrażeniami. Walki z bossami są wyraźnie ciekawsze niż w oryginalnym wydaniu klasyka – pojawia się więcej mechanik wymagających ruchu, zmiany celu czy pilnowania otoczenia, a mimo to całość wciąż pasuje do tempa starszej wersji gry i nie wymaga refleksu zawodnika e-sportowego.

Małe rozczarowanie w temacie balansu

Ogromną częścią WoW: Forever są zmiany w balansie klas postaci, które zdecydował wprowadzić się Blizzard. Rotacje zostały przyspieszone i urozmaicone, zmodyfikowano pewne buffy, niektóre statystyki skondensowano, wprowadzono nowe talenty, zmieniono sporo cyferek.

Czy były to zmiany dobre? W tym temacie wiele zależy od samej klasy a nawet i specjalizacji, a na temat większości z nich wypowiedzieć się nie mogę. Wypowiedzieć mogę się natomiast na temat Frost Mage’a, w przypadku którego można by oczekiwać niestety pewnych usprawnień.

Obecnie zaklęcia pożerają zdecydowanie zbyt dużo many, a czas potrzebny na zabicie pojedynczego moba jest sporo dłuższy niż w przypadku takich klas jak Warrior czy Paladin. Skutki tego pierwszego widać zwłaszcza podczas wizyt w podziemiach, gdzie manę musiałam uzupełniać znacznie częściej niż pozostali członkowie drużyny także wykorzystujący ten zasób.

Liczę na to, że Frost Mage będzie nieco silniejszy po 30 poziomie doświadczenia i odblokowaniu kilku dodatkowych talentów. Nikt nie oczekuje, by jedna klasa dominowała nad całą resztą gry jak dwie dekady temu, ale w tej chwili moja postać wydaje się dość słaba, mimo nienajgorszego ekwipunku.

Azeroth, od którego trudno odejść

Mimo uzasadnionego żalu o obecny stan mojej klasy postaci, kilkadziesiąt godzin spędzonych w World of Warcraft: Forever zostawiło po sobie bardzo ciepłe wspomnienia. Twórcom udało się uchwycić magię klasycznego MMO i wzbogacić ją o nowości, które nie burzą fundamentów oryginału, lecz sprawiają, że świat znów tętni naturalnym życiem. Podniebni, świetne Riverglades, majestatyczne Mount Hyjal, dziewięć udanych podziemi oraz genialny w swojej prostocie system ognisk jednoczący nieznajomych na szlaku tworzą mieszankę, od której naprawdę trudno się oderwać. Pozostaje trzymać kciuki, by w kolejnych aktualizacjach deweloperzy nieco łaskawszym okiem spojrzeli na przeliczniki lodowego maga – wtedy przy tym ognisku z przyjemnością posiedzę znacznie dłużej.

Share This