Esports World Cup 2026 właśnie dobiegł końca. Przez siedem tygodni Paryż był centrum światowego esportu, a ponad 2000 zawodników ze 100 krajów rywalizowało w 25 turniejach obejmujących 24 gry. Do zdobycia było łącznie 75 milionów dolarów, czyli kwota, przy której większość klasycznych esportowych imprez wygląda jak skromny, lokalny turniej.
Najważniejsza zmiana względem poprzedniej edycji była widoczna jeszcze przed rozpoczęciem pierwszego meczu. EWC po raz pierwszy w historii opuściło Rijad i przeniosło się do Europy. Oficjalnie powodem była niestabilna sytuacja geopolityczna na Bliskim Wschodzie, ale dla samej imprezy była to również szansa na sprawdzenie, czy format zbudowany wokół saudyjskich pieniędzy potrafi funkcjonować na większym, międzynarodowym rynku. Paryż miał więc być nie tylko kolejnym przystankiem, ale swego rodzaju testem dojrzałości całego projektu.
Trzeba przyznać, że pod względem rozmachu trudno było się do czegokolwiek przyczepić. EWC nie jest zwykłym festiwalem, na którym ktoś wrzucił do jednego kalendarza kilka popularnych turniejów. Najważniejszym elementem całej układanki pozostaje Club Championship, czyli klasyfikacja organizacji zdobywających punkty w różnych grach. Zwycięstwo w pojedynczym turnieju daje 1000 punktów, drugie miejsce 750, trzecie 500, a wyniki z wielu dyscyplin składają się na końcowy obraz najlepszego esportowego klubu świata.
Przez długi czas wyglądało zresztą na to, że historia napisze się sama. Wielodyscyplinarne Team Falcons, zwycięzcy dwóch poprzednich edycji, przez sporą część turnieju znajdowali się na czele klasyfikacji i mieli realną szansę na trzeci triumf z rzędu. Taki scenariusz byłby oczywiście efektowny, ale jednocześnie trochę przewidywalny. Tym bardziej że Falcons już wcześniej udowodnili, że potrafią inwestować w ogromną liczbę dyscyplin i budować składy zdolne do regularnego zdobywania punktów.
Tym razem jednak ktoś postanowił popsuć plany mistrzów. AG.AL,organizacja znana wcześniej jako All Gamers, do ostatnich godzin pozostawała w grze w różnych kategoriach i ostatecznie zrobiła coś, czego nie udało się nikomu przez dwie poprzednie edycje – odebrała Falcons tytuł. Co więcej, zrobiła to w najbardziej filmowy możliwy sposób. Gwendal „Gwen” Duparc wygrał turniej Trackmanii, zdobywając brakujące 1000 punktów i przypieczętowując mistrzostwo AG.AL praktycznie na samym finiszu EWC.
AG.AL zakończyło cały turniej z 5300 punktami, wyprzedzając Team Falcons (4600 punktów) oraz Team Vitality (3300 punktów). To naprawdę ciekawy rezultat, szczególnie jeśli spojrzymy na drogę tej organizacji. W 2024 roku AG.AL zajęło dopiero 38. miejsce w klasyfikacji EWC, rok później było już szóste, a teraz wygrało całą imprezę. Trudno o lepszy przykład tego, jak bardzo format Club Championship premiuje organizacje potrafiące zbudować szeroki, wielodyscyplinarny skład.
A przecież samo Club Championship to tylko jedna część całego widowiska. W poszczególnych grach również nie brakowało historii, które spokojnie mogłyby funkcjonować jako osobne turnieje roku. W League of Legends najlepsze okazało się Dplus KIA, mistrzostwo Dota 2 padło łupem PARIVISION, a w PUBG: Battlegrounds triumfowało Virtus.pro. W Mobile Legends: Bang Bang najlepsze było Team Spirit, które dorzuciło do swojego dorobku kolejne 1000 punktów klubowych.
Na Team Spirit warto zresztą zwrócić uwagę, bo ich obecność w kilku miejscach turniejowej układanki dobrze pokazuje specyfikę EWC. Organizacja wygrała zarówno Mobile Legends, jak i Counter-Strike 2, gdzie w wielkim finale pokonała FUT Esports 3:1. W CS2 finał rozegrano w paryskiej Accor Arenie i był on jednocześnie ostatnim wielkim meczem całego siedmiotygodniowego wydarzenia. Spirit zakończyło więc EWC dokładnie tak, jak powinien kończyć się taki turniej – efektownym finałem jednej z najważniejszych gier esportowych na świecie.
Nie można też pominąć szachów, które na pierwszy rzut oka wyglądają w takim zestawieniu jak ciało obce, a jednak idealnie pasują do idei EWC. Magnus Carlsen po raz kolejny udowodnił, dlaczego jest jednym z najbardziej rozpoznawalnych graczy całego wydarzenia. Norweg wygrał turniej bez ani jednej porażki, a w finale pokonał Denisa Lazavika 3:1 w obu setach. Otrzymał za to 250 tysięcy dolarów. I tak, szachy przy tempie dziesięciu minut na zawodnika nadal są szachami, ale oglądanie ich obok CS2, Tekkena czy Fortnite’a pokazuje, jak szeroko organizatorzy rozumieją dziś pojęcie esportu.
Były też historie zdecydowanie bardziej niespodziewane. W EA Sports FC Pro World Championship zwyciężył RvPLegend, który przebił się przez turniej z 30. pozycji, a w Street Fighter 6 triumfował zaledwie 15-letni Jaime „Craime” Bustos. Chilijczyk został tym samym najmłodszym mistrzem w historii EWC. Trudno nie docenić takich momentów, bo właśnie one sprawiają, że wielki turniej nie zamienia się wyłącznie w paradę największych organizacji i najbardziej oczywistych faworytów.
Co ciekawe, EWC 2026 było również eksperymentem pod względem samych gier. Do programu dołączyła Trackmania, powrócił Fortnite w formule Reload, a zniknęły między innymi StarCraft II oraz Rennsport. W efekcie dostaliśmy zestaw, który momentami wydawał się wręcz absurdalnie szeroki: od League of Legends i Counter-Strike’a, przez mobilne MOBA, bijatyki i battle royale, aż po szachy i wyścigi. Właśnie ta różnorodność jest jednocześnie największą zaletą i największym problemem całego EWC – o ile pomysł na wyłonienie „najlepszego klubu świata” brzmi świetnie, tak trudno traktować wszystkie dyscypliny na równi.
Wygranie w CS2, gdzie zespół przez kilka dni walczy z najlepszymi drużynami świata, siłą rzeczy ma zupełnie inny charakter niż zwycięstwo w turnieju indywidualnym albo mobilnej grze. System punktowy próbuje to wszystko sprowadzić do wspólnego mianownika, ale oczywiście nie jest w stanie całkowicie zatrzeć tych różnic. Na szczęście EWC nie próbuje już chyba udawać, że jest to problem, który można rozwiązać prostą tabelką.
Najważniejsze jest jednak to, że po trzech edycjach EWC zaczyna mieć własną tożsamość. Pierwsza odsłona była przede wszystkim demonstracją możliwości finansowych i organizacyjnych. Druga pokazała, że projekt może być kontynuowany. Trzecia musiała natomiast odpowiedzieć na pytanie, czy impreza potrafi wyjść poza Rijad i nadal być wydarzeniem globalnym. Paryż zdał ten egzamin całkiem przekonująco. Do tego stopnia, że trudno już traktować EWC jako czyjąś zachciankę finansowaną z praktycznie nieograniczonego budżetu.
Oczywiście nie oznacza to, że wszystkie problemy zniknęły. EWC nadal jest imprezą, której skala potrafi przytłoczyć nawet najbardziej zaangażowanego fana esportu. Ponad 20 turniejów w siedem tygodni oznacza, że nie sposób śledzić wszystkiego, a część zawodów siłą rzeczy funkcjonuje w cieniu tych największych. Do tego dochodzi pytanie, czy model oparty na gigantycznych nagrodach i jednej organizacji zarządzającej tak wieloma dyscyplinami jest rozwiązaniem, które może funkcjonować przez kolejne dekady. Na odpowiedź przyjdzie jeszcze czas.
Na razie można jednak powiedzieć jedno: Esports World Cup 2026 był dokładnie tym, czym chciał być. Wielkim, trochę absurdalnym, momentami przesadzonym, ale jednocześnie naprawdę imponującym świętem esportu. Jeśli EWC rzeczywiście ma stać się odpowiednikiem igrzysk olimpijskich dla esportu, to Paryż był prawdopodobnie pierwszym momentem, w którym ta analogia przestaje brzmieć na zupełnie naciąganą.
