Siedem lat oczekiwań, ponad 3 miliony dolarów zebrane od wiernych fanów na Patreonie i małe, 15-osobowe studio rzucające wyzwanie gigantowi, który od ponad dwóch dekad trzyma całą kategorię w bezwzględnym uścisku. 25 maja 2026 roku gra Paralives w końcu zadebiutowała we Wczesnym Dostępie na Steamie. Jako fanka symulatorów życia nie mogłam odmówić sobie przyjemności sprawdzenia, czy EA (Electronic Arts) ma powody do paniki, czy też może spać spokojnie.
Spędziłam w Paralives więcej niż kilka godzin i mam dla Was ważny wniosek. Choć w sieci pojawiło się mnóstwo pozytywnych opinii na temat tej produkcji, moim zdaniem ma ona jeszcze wiele do nadrobienia. Daleko jej do symulatora idealnego. Dlaczego? Czytajcie dalej.
Tryb budowania: Potęga detalu, która przytłacza?
Zacznijmy od tego, czym Paralives chwaliło się od samych zapowiedzi – rewolucyjnymi narzędziami budowania i projektowania wnętrz. Trzeba oddać twórcom jedno: pod wieloma względami gra podnosi poprzeczkę tak wysoko, że powrót do The Sims 4 bywa bolesny.
Możliwość swobodnego rozciągania mebli, precyzyjna zmiana rozmiarów okien, brak sztywnej siatki i wbudowane koło kolorów dają niemal nieograniczoną wolność. Chcesz stworzyć idealne łóżko mansardowe pod skosem? Proszę bardzo. Marzy Ci się stół o niestandardowej długości? Kilka kliknięć i gotowe.
Gdzie leży haczyk? We Wczesnym Dostępie ta niesamowita elastyczność bywa przekleństwem. Narzędzia są potężne, ale interfejs wciąż cierpi na brak intuicyjności. Projektowanie bywa momentami toporne, a precyzyjne ustawienie elementów potrafi zmęczyć i zająć znacznie więcej czasu niż w konkurencyjnych grach. Co więcej, baza podstawowych obiektów i tekstur jest na ten moment dość skromna – bez zaawansowanej zabawy suwakami, domy szybko zaczynają wyglądać powtarzalnie. Nie da się tu nawet zbudować fundamentów. W grze nie ma dedykowanych drzwi garażowych, a to tylko przykłady.
Kolejnym problemem jest to, że wiele przedmiotów w grze to tylko atrapy. Tostery, ekspresy, głośniki i inne przedmioty pełnią tylko rolę dekoracyjną, mimo że w trybie kupowania nie znajdują się w zakładce dekoracji.
Tworzenie postaci, czyli styl, który trzeba polubić
Kolejnym filarem gry jest kreator postaci, czyli naszych Parafolków. Twórcy postawili na unikalną, pastelowo-malarską oprawę wizualną z charakterystycznym, delikatnym konturem. Taki styl graficzny ma ogromną zaletę: zestarzeje się znacznie wolniej niż fotorealizm.
Samo tworzenie postaci oferuje genialne opcje – od niezależnego dostosowywania wzrostu (funkcja, o którą fani The Sims proszą od lat!), przez asymetrię twarzy, aż po zaawansowane nakładanie warstw ubrań.
Niestety, na obecnym etapie Parafolki sprawiają wrażenie nieco… plastikowych. Choć statyczne modele w kreatorze wyglądają uroczo, w samej rozgrywce ich animacje bywają drętwe i nienaturalne. Brakuje im tej charakterystycznej ekspresji i iskry życia, którą – mimo swoich wad – posiadają Simowie.
Życie codzienne: Gdzie podziała się głębia?
Największy problem Paralives ujawnia się jednak wtedy, gdy wciśniemy przycisk „Play” i pozwolimy czasowi płynąć. Symulatory życia stoją opowieściami i relacjami, a te we Wczesnym Dostępie są na razie mocno umowne.
Autonomia postaci kuleje. Parafolki miewają spore problemy ze znajdowaniem ścieżek, potrafią blokować się w prostych przestrzeniach lub ignorować swoje podstawowe potrzeby. System cech charakteru i interakcji społecznych jest obecnie zbyt powierzchowny – nie wspominając o tym, że jest niedokończony. Rozmowy między postaciami szybko stają się powtarzalne, a ich wpływ na długofalowe relacje nie wydaje się tak organiczny, jak zapowiadano. Ogólnie rzecz biorąc uważam, że cały system rozmów powinien zostać zaprojektowany na nowo, bo polega na przemian czekaniu, aż zapełni się pasek dialogowy i wybieraniu kolejnych interakcji. W tej chwili po prostu aż nie chce się wchodzić w interakcje z innymi postaciami w grze.
Niektóre systemy interakcji są też wysoce nieintuicyjne, tak jak te związane ze staraniem się o dziecko. Musiałam poszukać informacji w Internecie, by dowiedzieć się, jak pomyślnie zainicjować ten proces. Irytuje też brak pewnych detali – na przykład, nasze postaci nie rozmawiają jedząc przy stole.
Co ważne, w tej grze co noc otrzymujemy do wyboru karty, które mają gwarantować specjalne bonusy bądź posuwać dalej „fabułę”. Problem w tym, że te karty szybko robią się powtarzalne, a wiele z nich ma znikomy wpływ na dalszą rozgrywkę.
Trochę brakuje mi też w tej grze zawartości. Jasne, to Early Access, ale po 7 latach oczekiwań chciałoby się zobaczyć coś więcej niż podstawową pętlę „praca-dom-sen”. Świat gry wydaje się na razie pusty, a interakcji z otoczeniem jest jak na lekarstwo.
Podsumowanie: Czy EA ma się czego bać?
Paralives to fascynujący projekt z ogromnym potencjałem. Pokazuje gigantowi z Electronic Arts, że małe studio potrafi stworzyć technologie, na które fani czekali dekadami. Darmowe aktualizacje i brak płatnych DLC w planach to wspaniała obietnica, która przyciąga do gry rzesze zmęczonych monetyzacją graczy.
Jednak odpowiadając na pytanie z tytułu: czy na ten moment Paralives jest lepsze niż Simsy? Nie, jeszcze nie. To na razie świetnie rokujący fundament pod grę, wypełniony rewelacyjnymi narzędziami, ale pozbawiony „duszy” i zawartości, która zatrzymałaby nas przy ekranie na setki godzin. Jak widać nie wystarczy tylko naprawić błędy Simsów, by stworzyć świetny symulator życia – cały szereg innych rzeczy trzeba też zrobić co najmniej tak samo dobrze.
Osobiście życzę deweloperom tej gry powodzenia. Naprawdę chcę, by powstał symulator życia, który pokaże EA gdzie raki zimują. Na realne zagrożenie dla pozycji The Sims musimy jednak jeszcze trochę poczekać.
Gdy dowiedziałam się, że Subnautica 2 zadebiutowała we Wczesnym Dostępie, musiałam w nią zagrać. Nie mogłam doczekać się ponownego zanurzenia się (he he) w survivalowym, podwodnym świecie, zlokalizowanym daleko od Ziemi, gdzieś w wielkim kosmosie. Ostatecznie, już po godzinach rozgrywki, ten spodobał mi się ostatecznie tak bardzo, że zdążyłam ukończyć zawartość, którą ma póki co do zaoferowania. Ale co tak bardzo przypadło mi w nim do gustu? Czy ma on jakieś niedociągnięcia? Czytajcie dalej, by się o tym przekonać.
Zacznijmy od małego, niezwykle szczerego wyznania: pierwszej Subnautici nigdy nie ukończyłam. Po prostu w pewnym momencie mnie pokonała. Kiedy schodziłam w mroczne głębiny, a z oddali dobiegał ryk Lewiatana, mówiłam sobie „Nope” i wyłączałam grę. Gra była dla mnie genialna, ale po czasie stawała się zbyt potężnym horrorem psychologicznym. Dlatego też bałam się wypróbować Below Zero.
Kiedy dowiedziałam się o debiucie pełnoprawnego sequela, nadal czułam pewien niepokój, ale stwierdziłam „a co tam” – Subnautica dawała mi na początku dużo frajdy, a więc może i z dwójką tak będzie, a przynajmniej do czasu. Po ograniu wczesnego dostępu mam wrażenie mogę odetchnąć z ulgą. Przynajmniej na razie nie jest aż tak strasznie (choć trochę jest), więc może jest to też gra dla takich cykorów jak ja.
Nowy dom, nowe koszmary
Gra wrzuca nas na zupełnie nową, obcą planetę wodną. Zapomnijcie o starym, dobrym 4546B. Tam znaliśmy już każdy centymetr kwadratowy rafy. Tutaj ekosystem jest świeży, dziwaczny i – co najważniejsze – niesamowicie spójny. Projekt mapy w tej grze to jest jakiś absolutny majstersztyk inżynierii planetarnej.
Na początku, klasycznie, lądujemy w czymś, co przypomina bezpieczną, płytką lagunę. Kolory aż kłują w oczy – neony, pulsujące koralowce, małe, pocieszne rybki, które wyglądają, jakby urwały się z filmu Pixara. Pierwsze dwie godziny to czysta sielanka. Zbierasz tytan, kwarc, łapiesz pierwsze stworzenia do małego podręcznego ekwipunku i tworzysz podstawowe narzędzia oraz budujesz pierwszą bazę.
Wystarczy jednak przepłynąć kilkaset metrów dalej, tam gdzie dno nagle urywa się pionową ścianą, schodząc w dół w nienaturalną, gęstą czerń. Stoisz na krawędzi tego podwodnego klifu, wskaźnik tlenu pika ostrzegawczo, a Ty już masz pikawę na samą myśl o potencjalnym zejściu w tę odchłań. Jeszcze gorzej jest po dotarciu do nowego, nieco bardziej niebezpiecznego biomu, który każe Ci w końcu zejść niżej, by posunąć fabułę dalej. Gdy w oddali usłyszałam niepokojące odgłosy niczym śpiew wieloryba, a w tle włączyła się muzyka jak z filmów grozy, zrobiło mi się naprawdę gorąco. Musiałam naprawdę zebrać się w sobie, by tam wpłynąć. Na szczęście we Wczesnym Dostępie Subnautica 2 nie straszy tak intensywnie i często, jak straszyła mnie Subnautica 1. Atmosfera bez wątpienia jest ciężka, a po dłuższym czasie rozgrywkę musiałam rozsądnie dawkować, by rozładować napięcie, ale może to dobrze – bo nie siedziałam przy rozgrywce godzinami, jak potrafię w innych grach,
To, co urzekło mnie najbardziej w nowym świecie, to bio-luminescencja. Gra w nocy wygląda naprawdę pięknie, choć muszę przyznać, że nie zawsze miałam odwagę opuszczać bazę po zmroku. Wszystko tu żyje, reaguje na Twój ruch, a niektóre organizmy potrafią zamknąć się w sobie lub wystrzelić chmurę toksycznego zarodnika, jeśli podpłyniesz za blisko.
Tryby gry
Subnautica 2 nie jest tylko grą single player, bo pozwala również bawić się w trybie kooperacji. Możemy stworzyć grę multiplayerową i zaprosić do zabawy nawet trzech znajomych. Muszę jednak przyznać, że ta forma rozgrywki mnie w tej produkcji zupełnie nie kręciła i wolałam bawić się tu sama.
Po pierwsze, gdy ja wychodziłam ze stworzonej przeze mnie gry, nikt inny nie mógł dalej grać w tym samym świecie. Po drugie, inni gracze mogli posuwać fabułę dalej za mnie, bo system progresji jest tu wspólny. W związku z tym gdy grałam wspólnie z moim narzeczonym poznawanie lore gry było dla mnie utrudnione, a odkrywanie kolejnych rozdziałów historii odbywało się w tempie, które było dla mnie zbyt szybkie.
Jestem pewna, że wielu graczy doceni możliwość wspólnej rozgrywki, ale w tej grze na pewno nie jest ona czymś dla mnie.
Pętla rozgrywki, czyli jeszcze tylko jedna rundka po tytan
Syndrom „jeszcze jednej tury” jest w tej grze potężny. Kluczowym elementem rozgrywki jest budowa własnej bazy (nawet niejednej) i jej rozbudowa, a do tego potrzebne są przeróżne surowce. Oczywiście można skupić się na eksploracji i posuwaniu fabuły do przodu, ale praca nad podwodną siedzibą jest tu bardzo satysfakcjonująca, bo możesz umieścić w niej nie tylko elementy faktycznie pełniące jakieś funkcje, ale także przeróżne dekoracje. Nie bez powodu ludzie chwalą się swoimi bazami w internecie. Sama wielokrotnie złapałam się na tym, że przedłużałam nieco moją rozgrywkę, bo nie mogłam powstrzymać się przed dalszym rozbudowywaniem własnej bazy i kolejnymi wypłynięciami pod niezbędne do tego materiały, takie jak wspomniany wyżej tytan.
Gra zmusza do myślenia. Nie ma tu mapy, która prowadzi Cię za rączkę. Musisz nauczyć się topografii terenu, zapamiętywać punkty orientacyjne i przede wszystkim – czytać zachowania fauny. Możesz z czasem zacząć umieszczać odpowiednio opisane „beacony”, które ułatwią Ci ponowne odnajdywanie podobnych miejsc, ale to jednak nie to samo co mapa. To powiedziawszy, ja tu przez brak mapy narzekać nie mogę.
Fabularnie nie chcę Wam niczego zdradzać, bo odkrywanie tajemnic tej planety to połowa frajdy. Wątek obcej cywilizacji powraca, ale jest podany w znacznie bardziej tajemniczy i subtelny sposób. Środowiskowe opowiadanie historii stoi na najwyższym poziomie. Co najważniejsze: scenariusz i konstrukcja świata pozwalają na dawkowanie sobie emocji w taki sposób, by nie przedawkować stresu pod koniec przygody.
Techniczny skok w nadprzestrzeń
Wizualnie gra to absolutna topka. Przejście na nową wersję silnika zrobiło swoje. Fizyka wody, sposób, w jaki światło załamuje się na powierzchni i przenika w głąb falami – to coś niesamowitego.
Na moim komputerze gra działała bardzo stabilnie, a przy najwyższych ustawieniach graficznych wyświetlała dużo klatek. Nie jest to jednak najlepszy benchmark, bo nie mam mało wydajnego, ani nawet przeciętnie wydajnego peceta, a peceta z RTXem 5080.
Osobny akapit należy się udźwiękowieniu. To stoi na bardzo wysokim poziome, ale przyznam, że po pewnym czasie zdecydowałam się wyłączyć odtwarzaną w grze muzykę. Nie mam żadnych zarzutów względem jej jakości – absolutnie. Po prostu z czasem zbyt mocno podkreślała ona terror głębin i przyspieszała moje tętno. Wystarczająco straszny był dla mnie sam widok lewiatana wraz z wydawanymi przez niego odgłosami. Nie potrzebowałam do tego niczego więcej.
Podsumowanie
Subnautica 2 we Wczesnym Dostępie okazała się dla mnie ogromnym, niezwykle pozytywnym zaskoczeniem. Choć do podwodnego świata sequela wchodziłam z duszą na ramieniu i żywą traumą po ucieczkach przed Lewiatanami z pierwszej części, gra udowodniła, że potrafi oczarować nawet takiego cykora jak ja. Twórcy genialnie wyważyli ciężki, podwodny klimat – z jednej strony rzucają nas w przepiękny, bio-luminescencyjny świat, który aż chce się badać, z drugiej dawkują poczucie zagrożenia na tyle umiejętnie, że zamiast panicznie wyłączać komputer, wolałam po prostu dawkować sobie rozgrywkę i wracać do niej mądrzej.
Mimo że tryb kooperacji kompletnie nie trafił w moje gusta i zdecydowanie wolę samotne, niespieszne odkrywanie lore, to pętla rozgrywki opartej na budowaniu bazy i zbieraniu surowców wciągnęła mnie bez reszty. Dodajmy do tego obłędną oprawę wizualną, świetną optymalizację i udźwiękowienie, które działa na zmysły aż za dobrze (co skończyło się u mnie wyciszeniem muzyki dla świętego spokoju), a otrzymamy survival, od którego trudno się oderwać.
Jeżeli tak jak ja porzuciliście jedynkę przez paraliżujący strach, dajcie dwójce szansę. To wciąż potężna, głęboka i momentami stresująca przygoda, ale skonstruowana tak, że pozwala czerpać ogromną satysfakcję z przełamywania własnych barier. Ja swoją przygodę z obecną zawartością Early Accessu już zakończyłam, ale z niecierpliwością (i lekkim dreszczykiem emocji) czekam na kolejne aktualizacje i dalsze rozdziały fabuły.
Przed nami czerwiec, a to oznacza, że w branży gier wideo zaczyna się gorący okres letnich zapowiedzi i pokazów. Jednak zanim dowiemy się, co przyniesie odległa przyszłość, warto przyjrzeć się temu, w co będziemy mogli zagrać już za chwilę. Czerwiec 2026 roku zapowiada się niezwykle interesująco, zwłaszcza że to właśnie w tym miesiącu zadebiutuje chociażby remake kultowego klasyka. Co jeszcze nas czeka? Zaczynamy!
Freefall ’95 [PC]
Gatunek: zręcznościowa
Data premiery: 1 czerwca
Miesiąc rozpoczynamy od produkcji, która jest listem miłosnym do ery pierwszych komputerów osobistych i konsol 3D. Freefall ’95 stawia na czystą, niczym nieskrępowaną rozgrywkę zręcznościową, w której liczy się refleks i precyzja. Wszystko to podane jest w charakterystycznej, low-poly estetyce retro, która momentalnie przywodzi na myśl połowę lat 90. Idealna pozycja na krótkie, intensywne sesje.
Battleship Command [PC]
Gatunek: symulacja, wojenna
Data premiery: 2 czerwca (Wczesny Dostęp)
To propozycja dla graczy, którzy zamiast szybkiej akcji wolą chłodną kalkulację i potężny kaliber. Battleship Command pozwala przejąć kontrolę nad gigantycznymi okrętami wojennymi. Gra kładzie ogromny nacisk na realizm – od zarządzania załogą, przez kontrolowanie systemów pokładowych, aż po zaawansowaną fizykę pocisków. Gra debiutuje we wczesnym dostępie, dając społeczności realny wpływ na jej dalszy rozwój.
Fatekeeper [PC]
Gatunek: RPG
Data premiery: 2 czerwca (Wczesny Dostęp)
Fatekeeper to mroczne RPG, które startuje w formule Early Access. Gra wrzuca nas do świata, w którym decyzje gracza mają autentyczny wpływ na tkankę uniwersum. Możemy spodziewać się głębokiego systemu rozwoju postaci, taktycznej walki oraz nieliniowej fabuły, w której granica między dobrem a złem jest mocno zatarta.
CALX [PC]
Gatunek: gra akcji
Data premiery: 4 czerwca
CALX to pokaz czystej, dynamicznej adrenaliny. Produkcja stawia na widowiskowy system walki i płynne poruszanie się po najeżonych niebezpieczeństwami lokacjach. Gra wymaga od gracza pełnego skupienia, łączenia ataków w zabójcze kombinacje oraz bezbłędnego czytania ruchów przeciwników. Wizualna stylistyka i udźwiękowienie tylko potęgują to zjawiskowe, zręcznościowe doświadczenie.
Medic: Pacific War [PC]
Gatunek: symulacja, wojenna
Data premiery: 4 czerwca (Wczesny Dostęp)
Zupełnie inne, niezwykle poruszające spojrzenie na drugą wojnę światową. W Medic: Pacific War nie chwytamy za karabin – naszym zadaniem jest ratowanie ludzkiego życia jako medyk polowy na froncie Pacyfiku. Rozgrywka polega na przedzieraniu się przez piekło ostrzału, udzielaniu pierwszej pomocy, podejmowaniu trudnych decyzji triażowych (komu pomóc najpierw) i ewakuacji rannych pod ostrzałem wroga. Warto dodać, że to gra stworzona przez polskie studio.
Pro Cycling Manager 26 [PC]
Gatunek: sportowa
Data premiery: 4 czerwca
Coroczna gratka dla entuzjastów kolarstwa i arkuszy kalkulacyjnych. Pro Cycling Manager 26 pozwala wcielić się w dyrektora sportowego profesjonalnej grupy kolarskiej. Do naszych obowiązków należeć będzie rekrutacja zawodników, dbanie o finanse, planowanie treningów oraz – co najważniejsze – ustalanie strategii na same wyścigi, w tym na legendarne Tour de France. Nowa edycja przynosi tradycyjnie zaktualizowane składy i usprawnione algorytmy zachowania peletonu.
The 7th Guest Remake [PC, PS5, XSX/S]
Gatunek: przygodówka, horror
Data premiery: 4 czerwca
Powrót absolutnej legendy z lat 90., która kiedyś rewolucjonizowała rynek dzięki wykorzystaniu formatu CD-ROM. The 7th Guest Remake to stworzona od nowa, mroczna opowieść pełna zagadek logicznych rozgrywająca się w ekscentrycznej, nawiedzonej posiadłości Henry’ego Staufa. Nowa wersja oferuje nowoczesną, trójwymiarową grafikę, poprawione udźwiękowienie i klimat, który zachwyci zarówno weteranów, jak i nowych graczy szukających gęsiej skórki.
Gothic Remake [PC, XSX/S, PS5]
Gatunek: RPG
Data premiery: 5 czerwca
Dla wielu graczy to bezapelacyjnie premiera miesiąca, a może i roku. Gothic Remake przywraca do życia kultowe RPG z 2001 roku. Gracze ponownie trafią do Górniczej Doliny – kolonii karnej odciętej od świata magiczną barierą. Jako Bezimienny będziemy musieli przetrwać w brutalnym świecie rządzonym przez trzy rywalizujące obozy. Twórcy właściwie odtworzyli grę na nowo, sięgając po silnik Unreal Engine 5, dbając o realizm, ale jednocześnie obiecują zachowanie surowego klimatu, trudnego poziomu trudności i unikalnego ducha oryginału.
Arms of God [PC]
Gatunek: gra akcji
Data premiery: 8 czerwca (Wczesny Dostęp)
Kolejna polska produkcja w tym miesiącu. Arms of God to intensywna, nasycona brutalnością i dynamicznym tempem gra akcji, która debiutuje w programie Early Access. Tytuł skupia się na starciach z przeważającymi siłami wroga przy użyciu potężnego arsenału i unikalnych zdolności bohatera. Gra stawia na satysfakcjonujący „gameplay loop” i stałe podnoszenie poprzeczki wyzwania.
Atre: Dominance Wars [PC]
Gatunek: strategia
Data premiery: 8 czerwca
Prawdziwa uczta dla domorosłych strategów i generałów. Atre: Dominance Wars to gra strategiczna skupiona na totalnej dominacji i zarządzaniu imperium. Produkcja kładzie nacisk na długofalowe planowanie, rozwój technologiczny, dyplomację (często opartą na podstępie) oraz toczenie wielkich bitew, w których o zwycięstwie decyduje nie tylko liczebność armii, ale przede wszystkim geniusz taktyczny gracza.
Solarpunk [PC, XSX/S, PS5, NS2]
Gatunek: przygodówka, survival
Data premiery: 8 czerwca
Przełamująca schematy, niezwykle optymistyczna gra survivalowa. W Solarpunk trafiamy do urokliwego świata składającego się z lewitujących w powietrzu wysp. Zamiast walczyć o przetrwanie w mroku, budujemy tu ekologiczne imperium: wykorzystujemy energię słoneczną, wiatrową oraz wodną do automatyzacji procesów, uprawiamy rośliny i konstruujemy własny statek powietrzny do eksploracji nieba.
Lost Castle 2 [PC]
Gatunek: gra akcji
Data premiery: 11 czerwca
Kontynuacja niezwykle popularnego beat ’em upa z elementami roguelike. Lost Castle 2 powraca z jeszcze ładniejszą, rysowaną grafiką, tonami nowego uzbrojenia i losowo generowanymi zamkowymi lochami do przeczesania. Gra została stworzona także z myślą o kooperacji – wspólne przedzieranie się przez hordy potworów i potężnych bossów dostarcza masy frajdy.
Unrailed 2: Back on Track [PC, PS5, NS, NS2]
Gatunek: zręcznościowa
Data premiery: 11 czerwca
Druga część zwariowanej gry zręcznościowej, która przetestuje każdą przyjaźń. W Unrailed 2: Back on Track zadanie jest z pozoru proste: musimy kłaść tory przed nieustannie jadącym pociągiem, aby ten nie uległ katastrofie. W praktyce wymaga to idealnej współpracy – jeden gracz rąbie drewno, drugi kopie żelazo, trzeci gasi pożary, a otoczenie stale rzuca nam kłody pod nogi. Nowa odsłona oferuje jeszcze więcej map, trybów i zwariowanych mechanik.
Hell Let Loose: Vietnam [PC, XSX/S, PS5]
Gatunek: gra akcji, wojenna
Data premiery: 18 czerwca
Marka Hell Let Loose zapracowała na miano jednego z najlepszych, najbardziej realistycznych shooterów taktycznych. Wersja Vietnam przenosi te bezwzględne mechaniki w realia konfliktu w azjatyckiej dżungli. Gracze mogą spodziewać się ogromnych bitew piechoty i pojazdów, asymetrycznej walki (zasadzki Vietcongu kontra amerykańska technologia), gęstej, ograniczającej widoczność roślinności oraz konieczności ścisłej komunikacji głosowej wewnątrz oddziału.
Shift at Midnight [PC]
Gatunek: gra akcji, survival horror
Data premiery: 18 czerwca
Coś dla fanów mocnych wrażeń pod koniec miesiąca. Shift at Midnight to rasowy survival horror, który zamyka nas w klaustrofobicznych lokacjach podczas nocnej zmiany. Gra stawia na gęsty klimat zaszczucia, ograniczone zasoby (nieustannie rozładowująca się latarka) oraz konieczność unikania i ukrywania się przed przerażającym zagrożeniem czającym się w ciemnościach.
Heroes of Might and Magic: Olden Era to powrót, na który fani kultowej serii strategii turowych czekali od lat. Zapowiedziana przez Ubisoft gra miała ambitny cel: odciąć się od błędów poprzednich, nieco przekombinowanych części i wrócić do korzeni, które uczyniły trzecią odsłonę serii grą wiecznie żywą. Czy nowa odsłona serii to strzał w dziesiątkę, czy jedynie żerowanie na nostalgii? Zapraszam do recenzji.
Nowoczesny powrót do tradycji
Nowa odsłona już od pierwszych minut rzuca czytelny komunikat: to jest list miłosny do klasycznej rozgrywki. Twórcy ze studia Unfrozen doskonale zrozumieli, co decydowało o magii dawnych odsłon, dlatego zachowali uwielbiany, tradycyjny rzut izometryczny na mapie przygody. Zamiast eksperymentować z drastycznymi zmianami perspektywy, skupiono się na dopieszczeniu oprawy wizualnej w formule dwuipółwymiarowej. Świat jest kolorowy, niezwykle czytelny i tętni życiem, a ekrany zamków budzą natychmiastowe skojarzenia z najlepszymi latami marki.
Tradycyjny podział na tury, eksploracja terenu, zbieranie surowców i rozbudowa królestwa działają dokładnie tak, jak powinny. Walka wraca na klasyczną siatkę opartą na sześciokątach, gdzie każda jednostka ma swoje unikalne zdolności, a pole bitwy potrafi zaskoczyć przeszkodami taktycznymi. Rozwiązania stojące za systemem rozwoju bohaterów są głębokie, ale przejrzyste, co eliminuje nielubianą przez graczy losowość, która w nowszych odsłonach potrafiła zepsuć planowany rozwój postaci w najmniej odpowiednim momencie.
Dobrze znane frakcje i powiew świeżości
W grze znajdziemy miks doskonale znanych zamków oraz zupełnie nowych sił, z których każda ma unikalny styl gry, mechaniki oraz dedykowane systemy magii. Tradycjonaliści odnajdą się w szeregach Świątyni, reprezentującej klasycznych rycerzy stawiających na wysokie morale i defensywę, lub Nekropolii, która pozwala na wskrzeszanie poległych i osłabianie wroga. Do dyspozycji oddano także skupiające rdzenne rasy kontyntentu Lochy, duchy żywiołów – Sylvanów oraz podwodną Shizmę.
Zupełnie nowym elementem w uniwersum jest Rój, czyli frakcja owadoidzich najeźdźców. Wprowadzenie tej siły to genialny ruch ze strony twórców, wnoszący do rozgrywki unikalną dynamikę opartą na szybkim namnażaniu jednostek i mechanice pożerania zasobów mapy. Świetnie kontrastuje to z bardziej tradycyjnymi armiami i zmusza do całkowitej zmiany dotychczasowych nawyków taktycznych.
Nowe mechaniki, grywalność i opowieść z kontynentu Jadame
Ewolucja serii przynosi ze sobą też kilka zupełnie nowych mechanik, które mocno pogłębiają warstwę strategiczną. Najważniejszą z nich są prawa frakcji, czyli specjalny system pasywnych modyfikatorów i unikalnych zasad, które gracz może wybierać i dostosowywać w trakcie rozwoju swojego królestwa. Pozwala to na znacznie większą personalizację stylu gry danej armii i sprawia, że nawet grając tym samym zamkiem po raz kolejny, możemy przyjąć zupełnie inną strategię ekonomiczną lub militarną.
Drugą kluczową nowością jest tak zwane Obserwatorium, które całkowicie reorganizuje sposób zarządzania własną księgą czarów. Zamiast polegać wyłącznie na tradycyjnych gildiach magów w miastach, możemy wykorzystywać Obserwatorium do odblokowywania zupełnie nowych zaklęć oraz ulepszania tych już znanych.
Jeśli zaś chodzi o samą rozgrywkę, to na pewno można tu doświadczyć syndromu jeszcze jednej tury. Mapy są wypełnione zawartością i z przyjemnością się je eksploruje. Walki mogą z czasem robić się powtarzalne, ale progresja, jakiej może dokonać i nasz bohater i cała jego drużyna, jest satysfakcjonująca.
Warto jednak wyraźnie podkreślić, że zwłaszcza poza kampanią ta gra absolutnie nie wybacza błędów. Poziom trudności potrafi zszokować, a deklarowany przez twórców poziom łatwy w rzeczywistości okazuje się zaskakująco wymagający i powinien być znacznie prostszy, aby nie odrzucać mniej doświadczonych graczy. Osobiście mi grało się bardzo przyjemnie, ale już podczas kampanii na najłatwiejszym poziomie musiałam nauczyć się, by nie lekceważyć przeciwnika i faktycznie aktywować strategiczne myślenie.
Skoro o kampanii mowa, to ta jest co ciekawe kampanią nieliniową. Przenosi nas na kontynent Jadame znany z gier RPG i pozwala spojrzeć na konflikt z perspektywy kilku różnych frakcji, co pomaga lepiej zrozumieć motywacje poszczególnych stron konfliktu i urozmaica opowiadaną historię. Twórcy przygotowali angażujące misje ze zróżnicowanymi celami, sprawnie łącząc klasyczne budowanie potęgi z unikalnymi wyzwaniami taktycznymi oraz fabularnymi wyborami. Choć dialogi bywają momentami sztampowe, to rozmach opowieści i liczne nawiązania do historii uniwersum Might and Magic sprawiły, że śledziłam rozwój fabuły z dużym zainteresowaniem.
Audiowizualny strzał w dziesiątkę?
Co do warstwy audiowizualnej, to muzyka w grze jest absolutnym arcydziełem, które garściami czerpie z kultowych, klasycznych kompozycji. Motywy muzyczne poszczególnych miast budują niesamowity, baśniowy klimat i potrafią wywołać gęsią skórkę, zwłaszcza gdy po raz pierwszy wchodzimy na ekran rozbudowanego zamku. Dźwięki i oprawa wizualna idealnie dopełniają mechanikę, tworząc spójną całość.
A grafika? To kwestia gustu, ale mnie oprawa graficzna tej odsłony serii jak najbardziej się podoba. Uważam, że jest ponadczasowa, a więc nie zestarzeje się przesadnie szybko. Jednocześnie cała gra nie jest przesadnie wymagająca, bo udało mi się w nią grać na cieniutkim, kiepsko chłodzonym laptopie ze zintegrowaną kartą graficzną.
Podsumowanie
Heroes of Might and Magic: Olden Era to według mnie najlepsza gra z serii od czasu Heroes of Might and Magic V. Czy jest idealna? Nie, ale jako że to Wczesny Dostęp, to można to wybaczyć. Na pewno można by do niej dodać więcej szkół magii, nieco poprawić balans (także ten poziomów trudności), pozbyć się kilku błędów i dodać pewne funkcje, które na przykład pozwoliłyby poprawić widoczność pewnych elementów na ekranie.
Wygląda na to, że póki co Heroes of Might and Magic: Olden Era cieszy się dobrymi opiniami graczy, więc mam nadzieję, że gra będzie w przyszłości prężnie rozwijana i szybko zadebiutuje w pełnej wersji, a potem jeszcze szybciej otrzyma dodatkową zawartość. Nie wiem jak Wy, ale ja nie mogę się doczekać.
Powrót do korzeni serii w postaci Heroes of Might and Magic: Olden Era wywołał ogromną falę nostalgii, ale i rzucił wyzwanie zarówno weteranom, jak i nowym graczom. Gra, choć garściami czerpie z legendarnej „trójki” i „piątki”, wprowadza szereg nowoczesnych mechanik, które potrafią bezlitośnie zweryfikować stare nawyki.
Jeśli Twoje pierwsze kroki na mapie Enroth kończą się szybką kapitulacją przed armią wroga lub neutralnymi potworami, prawdopodobnie popełniasz jeden z kardynalnych błędów. Oto 5 najczęstszych potknięć, których musisz unikać, aby zdominować pole bitwy w Olden Era.
1. Ignorowanie „łańcuchów bohaterów”
To klasyczny błąd, który ciągnie się za graczami od lat 90., a w Olden Era boli podwójnie. Wielu graczy ma tendencję do rekrutowania jednego „głównego” bohatera i biegania nim po całej mapie – od kopalni, przez zbieranie drewna, aż po powroty do zamku po świeże jednostki. To logistyczne samobójstwo.
Wykorzystuj system wielu bohaterów do tworzenia tzw. łańcuchów (chains). Główny bohater (Twoja potęga militarna) powinien bez przerwy parować do przodu, odkrywać mapę i walczyć, zdobywając doświadczenie. Poboczni bohaterowie o mniejszym potencjale bojowym powinni służyć jako „kurierzy”. Ich zadaniem jest zbieranie surowców z ziemi, odwiedzanie cotygodniowych generatorów jednostek i – co najważniejsze – przekazywanie świeżego wojska z zamku prosto w ręce głównego herosa.
Jeśli nie będziesz się do tej zasady stosować, Twoi wrogowie bardzo szybko Ci odskoczą, nawet na najłatwiejszym poziomie trudności.
2. Złe podejście do nowego systemu umiejętności
Olden Era odświeża system rozwoju postaci, odchodząc od całkowitej losowości na rzecz bardziej kontrolowanego, ale wciąż głębokiego systemu umiejętności. Największym błędem jest tutaj budowanie bohatera „po trochu ze wszystkiego” lub ignorowanie synergii frakcyjnych.
Bardzo ważne jest to, że nie każda klasa i nie każda frakcja czerpie takie same korzyści z magii czy czystej siły. Hybrydy, które potrafią rzucić słabe zaklęcie i zadać średnie obrażenia z ręki, w endgame stają się bezużyteczne.
Skup się na specjalizacji. Jeśli grasz frakcją opartą na potężnych jednostkach dystansowych, Twoim priorytetem powinny być umiejętności zwiększające inicjatywę, zasięg i obrażenia fizyczne. Jeśli idziesz w magię, upewnij się, że rozwijasz konkretną szkołę żywiołów, która ma najlepsze przełożenie na Twoje zaklęcia frakcyjne.
3. Przeinwestowanie w stolicę kosztem armii i tempa
Wizja szybkiego wybudowania najwyższego tieru jednostek w pierwszych dniach rozgrywki jest kusząca. Jednak w Olden Era ekonomia i tempo gry są bezwzględne. Wydanie wszystkich surowców na luksusowe siedliska w pierwszym tygodniu często skutkuje tym, że… nie masz złota na wykupienie armii, a Twój zamek pozostaje niebroniony.
Kluczem do sukcesu w początkowej fazie gry jest stabilny przychód złota (Ratusz/Kapitol) oraz budowa struktur zwiększających przyrost jednostek niskiego i średniego poziomu, zwłaszcza tych walczących dystansowo. Dlaczego to ważne? To właśnie te jednostki pozwalają Ci na szybkie czyszczenie mapy z neutralnych strażników bez ponoszenia drastycznych strat. Elitarne potwory są potężne, ale bez ekonomicznego zaplecza staną się jedynie drogą ozdobą Twojego królestwa.
4. Lekceważenie taktycznego rozstawienia i unikalnych cech terenu
Pole bitwy w Olden Era to nie tylko sucha siatka heksów. Twórcy położyli ogromny nacisk na interaktywne elementy pola walki – przeszkody, wzniesienia, a także unikalne zdolności bojowe jednostek (aktywne i pasywne).
Błędem jest bezmyślne rozkazanie wszystkim jednostkom szarży do przodu w pierwszej turze. Wykorzystuj osłony – jednostki strzeleckie powinny być natychmiast blokowane przez „tanków” lub chowane za elementami otoczenia, które redukują obrażenia od wrogich strzał. Ponadto Pilnuj kolejki ruchu (Inicjatywy) – zawsze sprawdzaj, która jednostka rusza się następna. Czasami lepiej przeczekać rundę, aż wróg podejdzie pod Twoje linie, niż wejść w jego zasięg ruchu i przyjąć pierwsze, mordercze uderzenie.
5. Zbyt ostrożna gra i strach przed stratami
Brzmi paradoksalnie? Nowi gracze często unikają walk z trudniejszymi grupami neutralnych potworów, ponieważ panicznie boją się stracić choćby jednego żołnierza. W efekcie przez dwa tygodnie czyszczą tylko najbliższą okolicę zamku, podczas gdy przeciwnik (AI lub inny gracz) przejmuje kluczowe utopie smoków, dodatkowe zamki czy laboratoria alchemików i zbiera najpotężniejsze artefakty.
W Olden Era musisz kalkulować ryzyko. Straty w tanich jednostkach (Tier 1) są rzeczą całkowicie naturalną i wkalkulowaną w rzemiosło wojenne. Jeśli poświęcenie kilku podstawowych jednostek pozwoli Ci zdobyć potężny artefakt lub odblokować kopalnię rzadkich surowców na wczesnym etapie gry – zrób to bez wahania.
Podsumowanie – Jak zacząć wygrywać?
Heroes of Might and Magic: Olden Era nagradza graczy, którzy grają agresywnie, ale z głową. Zamień powolną eksplorację na dynamiczne „łańcuchy bohaterów”, planuj rozbudowę miasta z myślą o ekonomii i nie bój się poświęcić kilku rekrutów dla większego dobra. Enroth i jej krainy stoją przed Tobą otworem – wystarczy, że zaczniesz grać na własnych warunkach.
Blizzard przyzwyczaił nas do tego, że potrafi reanimować swoje produkcje, ale to, co dzieje się z Diablo IV w najnowszym dodatku Lord of Hatred, przechodzi najśmielsze oczekiwania. Po obiecującym, choć momentami nierównym Vessel of Hatred, nadszedł czas na ostateczne starcie z Panem Nienawiści – Mephisto. Jako zdeklarowana miłośniczka mrocznego, sanktuaryjnego grindu, spędziłam w grze już kilkadziesiąt intensywnych godzin, by sprawdzić, czy nowe rozszerzenie to to, na co czekałam.
Spoiler na start: jest mrocznie, krwawie i… zaskakująco świeżo. Zapraszam do szczegółowej recenzji.
Fabuła: Nienawiść, która trawi od środka
Narracja w Lord of Hatred bezpośrednio kontynuuje wątki pozostawione przez poprzednie rozdziały. Mefisto nie jest już tylko bezcielesnym głosem manipulującym naszymi krokami – ten w końcu zmaterializował się w świecie śmiertelników. Ba, przyjął postać proroka Akarata, a to oznacza, że stał się wilkiem w owczej skórze – bardzo niebezpiecznym wilkiem w owczej skórze, którego słucha ogromne grono zwolenników, zarówno tych ślepych na jego prawdziwą naturę, i nie tylko.
Główny wątek fabularny skupia się na desperackiej próbie powstrzymania Mefista, zanim jego wpływ permanentnie skazi całe Sanktuarium. Scenarzyści świetnie rozegrali motyw psychologicznego wpływu Mefisto na naszych sojuszników. Atmosfera paranoi i nieufności gęstnieje z każdą misją. Przerywniki filmowe to absolutne mistrzostwo świata – Blizzard pod względem CGI wciąż nie ma sobie równych, a finałowa sekwencja zapada w pamięć na długo.
Ale czy wątek fabularny jest idealny? Jak zwykle w serii Diablo – nie. Na pewno pewne wątki można by rozciągnąć w czasie mocniej, tak by ich zwieńczenie było jeszcze bardziej emocjonujące, a niedopowiedzeń było w tej historii mniej. Ale kto wie, być może Diablo 4 otrzyma kolejny dodatek, które je uzupełni.
Nowy region: Egzotyczne i przeklęte Skovos
Nasza podróż w pogoni za Panem Nienawiści prowadzi nas na południe, na legendarny archipelag Skovos. Fani serii doskonale kojarzą to miejsce z zapisków lore oraz jako ojczyznę Amazonek z Diablo II. Wizualnie ten region to absolutny majstersztyk i gigantyczny kontrast dla dotychczasowych lokacji.
Jeśli chodzi o estetykę, to Skovos łączy w sobie architekturę inspirowaną starożytną Grecją z gęstą, nieprzyjazną, tropikalną dżunglą i zdradliwymi, skalistymi wybrzeżami. Chwilowo można się tu poczuć jak w innym hack’n’slashu – Titan Quest. Zapomnijcie jednak o rajskich wakacjach. Wybielone słońcem marmury starożytnych świątyń są tu splamione krwią, a w cieniu antycznych kolumn czają się nowi przeciwnicy.
Skovos to oczywiście nowe Twierdze do oczyszczenia, jaskinie do zwiedzenia i podziemia do pokonania. Muszę jednak przyznać, że akurat podziemia to ta część wysp, która najmniej zapadła mi w pamięć.
Design bossów: Mechaniczna szkoła przetrwania
Czy Blizzard wyciągnął wnioski z przeszłości? A może bossowie w Lord of Hatred to tylko nudne „gąbki na obrażenia”, które wymagają bezmyślnego klikania jednego przycisku? No cóż, i tak i nie.
Każde większe starcie ma oczywiście unikalne mechaniki, wymagające pozycjonowania, zarządzania zasobami i szybkiego reagowania. Walka z Mefisto jest podzielona na dwie zupełnie różne i ciekawe fazy, a druga z nich jest bardzo widowiskowa. Większość starć jest zaprojektowana jednak tak, że przy odpowiednio niskim poziomie trudności (w stosunku do poziomu mocy naszej postaci) boss ginie w dwie sekundy.
Oczywiście w grze możemy podjąć się kilku naprawdę trudnych wyzwań, na przykład walki z Echo Lilith, jednakże tutaj Blizzard przegiął pod innym względem – mechanik, które zabijają na tak zwanego „hita”. Oczywiście to jest problemem tej walki od dawna, ale czemu dalej go nie rozwiązano? Nie wiem. Tym razem można wspomóc się pewnym legendarnym przedmiotem, który rozkłada duże obrażenia w czasie, ale przede wszystkim bardzo trudno go zdobyć i wymaga go trochę szczęścia. Chciałoby się, żeby takie walki nadal były trudne, ale jednocześnie sprawiedliwe, bo trudno żeby sprawiedliwa była walka, w której zabija Cię mechanika, której często nawet nie jesteś w stanie zobaczyć, a zatem i uniknąć.
Nowe klasy: Mroczny pakt Warlocka
Dodatek wprowadził do gry dwie nowe klasy postaci: Paladyna, którego tak w zasadzie można było sprawdzić już nieco wcześniej, oraz Warlocka. Ja nie wypróbowałam jednak jeszcze Paladyna, a całą swoją uwagę i miłość przelałam na Warlocka (Czarnoksiężnika) – i nie żałuję ani minuty.
Warlock w Diablo IV to idealna odpowiedź na potrzeby graczy, którym brakowało mrocznego, okultystycznego archetypu, stojącego w rozkroku między Nekromantą a Czarodziejem. Ta klasa opiera się na trzech głównych filarach:
Klątwach i Osłabieniach: Zaszczepianiu wrogom uwiądu, który rozprzestrzenia się na kolejne cele przy ich śmierci.
Magii Krwi i Dusz: Wykorzystywaniu żywotności przeciwników do wzmacniania własnych zaklęć oraz mechaniki „Paktu”, gdzie poświęcamy część własnego zdrowia dla potężnego uderzenia.
Przywoływaniu niestabilnych bytów: W przeciwieństwie do stałych szkieletów Nekromanty, Warlock przyzywa na pole bitwy agresywne, wybuchające demony i cienie, które istnieją tylko po to, by siać chaos przez ograniczony czas.
Styl gry Warlockiem jest niesamowicie satysfakcjonujący. Rozgrywka nim jest dynamiczna i angażująca, a wizualne efekty czarów, wyglądają fenomenalnie. Podoba mi się też, jak kreatywnie zaprojektowano części jego umiejętności. Na przykład nie sądziłam, że będę mogła po prostu rzucać jako ta postać w przeciwników demonami.
Zmiany w drzewkach umiejętności: Głęboka personalizacja
Wraz z premierą dodatku, podstawowe drzewka umiejętności doczekały się solidnego liftingu. Blizzard nie tylko dodał nowe ścieżki dla dotychczasowych klas, ale przede wszystkim wprowadził tzw. Węzły Synergii.
Teraz modyfikowanie skilli pozwala na tworzenie hybrydowych buildów, które wcześniej nie miały racji bytu, bo zamiast dotychczasowych umiejętności pasywnych dostaliśmy takie, które mocno zmieniają zmieniają naturę wybranych umiejętności. Dzięki temu drzewko stało się bardziej elastyczne, a gracze dostali znacznie większą kontrolę nad mikro-zarządzaniem swoją postacią, co drastycznie zwiększa regrywalność. Oczywiście nie jest ono tak rozbudowane jak w PoE, ale dla mnie to dobrze – wolę prostotę D4.
Najważniejsze jest to, że każda klasa ma teraz do wyboru naprawdę sporo świetnych buildów, które poradzą sobie na najwyższych poziomach trudności. Wejdźcie na takie strony jak Maxroll czy D4 Builds i zobaczcie sami. Oczywiście możecie pobawić się też w tworzenie buildów sami, ale trzeba przyznać, że jest to czasochłonne i wymaga dobrej znajomości gry.
Charmy i Talizmany: Powrót legendy w nowoczesnym wydaniu
Weterani Diablo II z pewnością uronią łzę wzruszenia. Do serii wracają Charmy (Talizmany), ale na szczęście Blizzard nie skopiował bezmyślnie mechaniki, która polegała na zawalaniu całego ekwipunku deseczkami dającymi bonusy.
Jak talizmany działają w Diablo IV? W grze pojawiła się dedykowana, oddzielna zakładka w ekwipunku – Torba na Talizmany. Posiada ona ograniczoną siatkę (grid), do której trafiają znalezione charmy, każdy z nich zajmuje takie samo pole 1×1. Aby jednak aktywować bonusy zapewniane przez charmy, musimy włożyć je do specjalnych slotów widocznych powyżej – z których część jest zablokowana. Ich odblokowywanie umożliwiają specjalne pieczęcie, które również zapewniają dodatkowe statystyki.
Co więcej, charmy mogą też tworzyć zestawy i występować w formie unikatowej, a ta mechanika zapewnia dodatkową warstwę min-maxingu i pozwala jeszcze bardziej wzmacniać nasze buildy.
Kostka Horadrimów: Centrum rzemiosła z prawdziwego zdarzenia
Kolejny ukłon w stronę klasyki i ogromny krok naprzód w kwestii opcji modyfikacji przedmiotów. Kostka Horadrimów powraca jako stały element rozgrywki. To potężne narzędzie pozwala na manipulację przedmiotami na niespotykaną dotąd skalę.
Za pomocą kostki możemy transmutować materiały rzemieślnicze na ich wyższe odpowiedniki, przekuwać statystyki w przedmiotach legendarnych z użyciem specjalnych esencji, dodawać do przedmiotów nowe affixy, wytwarzać potężniejsze runy i nie tylko.
Kostka eliminuje frustrację związaną z posiadaniem ton bezużytecznych surowców i przedmiotów, bo teraz niemal wszystko można przetworzyć w coś wartościowego. W pewnych przypadkach trzeba tylko pamiętać, by modyfikować przedmioty w odpowiedniej kolejności, by nie zamknąć sobie drogi do innych ulepszeń.
Na marginesie, w obecnym sezonie na pewno nie można narzekać na nadmiar jednego surowca – klejnotów. Serio, Blizzard powinien znacznie zwiększyć ich droprate, podobnie jak fragmentów klejnotów, bo mimo że spędziłam kilkadziesiąt godzin na graniu moim Warlockiem, jestem daleko od stworzenia mojego pierwszego Królewskiego Diamentu, a co dopiero jeszcze mocniejszych wariantów jakiegokolwiek klejnotu.
Odpoczynek od rzezi: Łowienie ryb w Sanktuarium?
Tak, dobrze czytacie. Blizzard zdecydował się na wprowadzenie minigry, która na pierwszy rzut oka kompletnie nie pasuje do ponurego świata Sanktuarium – łowienia ryb. I wiecie co? Według mnie ta faktycznie nie pasuje do Diablo IV. Osobiście nic nie skusiło mnie do tego, by łowić ryby w tej grze kiedykolwiek po wykonaniu zadań wprowadzających tę mechanikę do gry. Przynajmniej na ten moment poprzez łowienie ryb nie możemy nijak wzmocnić naszej postaci, no więc nie ma ona większego sensu.
Endgame: Plany Wojenne czyli miecz obosieczny
Dla każdego szanującego się gracza Diablo, prawdziwa gra zaczyna się po napisach końcowych. Lord of Hatred całkowicie przebudowuje strukturę endgame’u, bo wprowadza tak zwane Plany Wojenne. To nowy, dynamiczny system aktywności. Za każdym razem decydujemy jak nasz plan ma wyglądać, klikając na dostępne opcje widoczne na wygenerowanej ścieżce. Może on wyglądać na przykład tak – najpierw Nightmare Dungeon, potem Pit, potem Podziemia Kurast, potem Helltide, a potem Lair Boss.
Za wykonanie Planu Wojennego czekają nas dodatkowe nagrody. Ponadto dzięki nim poszczególne endgame’owe aktywności możemy modyfikować z użyciem dedykowanych drzewek rozwoju.
Problem jednak w tym, że w ramach planu nie możemy wykonać na przykład 5 podziemi, bo jeśli podejmiemy się takiego „farmienia” aktywności” te dodatkowe nagrody przegapimy. Właśnie dlatego widzę tę nowość jako miecz obosieczny, bo jednak jest ona w pewien sposób ograniczająca.
Podsumowanie – Bilans nienawiści
Diablo IV: Lord of Hatred to rozszerzenie pełne interesujących kontrastów. Z jednej strony Blizzard udowodnił, że potrafi słuchać społeczności, serwując nam genialnie zaprojektowaną klasę Warlocka, powrót upragnionej Kostki Horadrimów oraz świetnie zaadaptowany system Talizmanów, który nie zagraca już całego ekwipunku. Z drugiej strony, niektóre nowości i dawne grzechy potrafią wywołać lekką frustrację.
Mimo spędzenia kilkudziesięciu intensywnych godzin w nowym sezonie, ekonomia dropu klejnotów potrafi zabić zapał do min-maxingu, a minigra w łowienie ryb okazuje się całkowicie zbędnym dodatkiem, który kompletnie nie pasuje do mrocznego klimatu Sanktuarium. Największe obawy budzi jednak endgame – choć Plany Wojenne miały urozmaicić rozgrywkę, dla purystów gatunku lubiących tradycyjne, powtarzalne farmienie jednej aktywności mogą okazać się zbyt ograniczającą klatką.
W ogólnym rozrachunku dodatek broni się jednak grubą warstwą mechanicznej świeżości. Węzły Synergii dały nam elastyczność bez niepotrzebnego komplikowania drzewka na wzór Path of Exile, a Skovos zachwyca swoją grecko-tropikalną estetyką, nawet jeśli tamtejsze podziemia nie zapadają w pamięć. To solidny, niezwykle grywalny krok naprzód dla całej franczyzy. Ja w nowym dodatku bawię się świetnie, ale zapewne będzie tak tylko do czasu – do momentu, w którym moją uwagę przykuję inna gra.
Maj 2026 roku zapowiada się w branży gier naprawdę ciekawie. Choć kalendarz premier obfituje w mniejsze tytuły niezależne i debiuty we wczesnym dostępie, nie zabraknie też wysokobudżetowych produkcji. Miłośnicy adrenaliny zasiądą za sterami najszybszych aut w nowej odsłonie flagowej serii wyścigowej, fani klocków LEGO wyruszą na ulice Gotham, a entuzjaści mrocznych przygód zmierzą się z horrorem w głębi kosmosu. Oto zestawienie najciekawszych debiutów nadchodzących tygodni.
Gambonanza [PC, Android, iOS]
Gatunek: logiczna, turowa
Data premiery: 1 maja
Szachy, ale inaczej? Proszę bardzo. Gambonanza to propozycja dla graczy ceniących potyczki intelektualne, ale jednocześnie znudzonych klasycznymi szachami. Wprowadza bowiem mechaniki ulepszania szachownik, zmiany specyfiki pól, tworzenia synergii, a nawet specjalne minigry.
Farever [PC]
Gatunek: RPG
Data premiery: 6 maja (wczesny dostęp)
Ambitne RPG akcji TPP od twórców Northgard i Wartales. Wracasz do krainy fantasy po 500 latach wygnania, by stawić czoła „Nocnym” – istotom, które opanowały świat. Gra stawia na kooperację, eksplorację (pływanie, szybowanie, wspinaczka) oraz dynamiczny system klas zdefiniowany przez używane umiejętności.
Alabaster Dawn [PC]
Gatunek: RPG
Data premiery: 7 maja (wczesny dostęp)
Dzieło twórców CrossCode. To izometryczne Action RPG, w którym jako Juno – Wygnana Wybranka – musisz przywrócić życie w świecie zniszczonym przez Cień Nyx. Gra oferuje niezwykle dynamiczny system walki (inspirowany Devil May Cry), parkour oraz rozbudowane drzewka umiejętności broni powiązane z żywiołami.
Mixtape [PC, PS5, XSX/S, NS2]
Gatunek: przygodówka
Data premiery: 7 maja
Nostalgiczna opowieść o trójce przyjaciół w ich ostatnią wspólną noc przed końcem szkoły. Rozgrywka to zestaw przygodowych sekwencji (jeżdżenie na deskorolce, latanie, wygłupy i nie tylko) w różnej formie, ale najważniejsze jest to, że każda z nich jest zsynchronizowana z kultowymi utworami artystów takich jak The Smashing Pumpkins, Siouxsie and the Banshees czy Joy Division.
WILL: Follow The Light [PC, PS5, XSX/S]
Gatunek: przygodówka
Data premiery: 7 maja
Realistyczna przygodówka FPP o latarniku Willu, który wyrusza w rejs po niebezpiecznych północnych morzach, by ratować zaginionego syna. Gra wyróżnia się autentycznym modelem sterowania jachtem żaglowym, realistycznym systemem nawigacji oraz sekwencjami podróży psim zaprzęgiem przez śnieżne pustkowia.
Everything is Crab [PC]
Gatunek: gra akcji
Data premiery: 8 maja
Roguelite’owa wariacja na temat ewolucji. Kontrolujesz chimerę, którą musisz ulepszać o macki, kolce czy ogony, by przetrwała w czterech różnych biomach. Haczyk polega na tym, by tak dobierać geny, aby Twoje stworzenie pod żadnym pozorem nie ewoluowało w… kraba , co stanowi nawiązanie do teorii karcynizacji.
Better Than Dead [PC]
Gatunek: gra akcji
Data premiery: 12 maja (wczesny dostęp)
Fotorealistyczna strzelanka FPP stylizowana na nagrania z kamery osobistej (bodycam). Akcja toczy się w neonowym Hongkongu, a stylistyka czerpie garściami z filmów akcji Johna Woo – liczy się refleks, zemsta i efektowna wymiana ognia.
Directive 8020 [PC, PS5, XSX/S]
Gatunek: przygodówka, horror
Data premiery: 12 maja
Ten tytuł to kolejna część antologii The Dark Pictures. Tym razem mamy do czynienia ze sci-fi horrorem osadzonym na statku Cassiopeia. Głównym zagrożeniem jest obcy organizm potrafiący idealnie naśladować członków załogi. Nowością w serii są mechaniki skradania się w czasie rzeczywistym.
Space Haven [PC]
Gatunek: strategia
Data premiery: 13 maja
No w końcu, wersja 1.0 popularnego symulatora kolonii kosmicznej w końcu doczekała się premiery. O co chodzi w tej strategii? W skrócie budujesz statek od podstaw, zarządzasz potrzebami załogi i dbasz o systemy podtrzymywania życia, eksplorując generowaną proceduralnie galaktykę pełną wrogich frakcji.
RoadOut [PC, PS5, XSX/S, NS]
Gatunek: RPG, gra akcji, samochodowa
Data premiery: 14 maja
Połączenie izometrycznego Action RPG z jazdą samochodem w postapokaliptycznej „Martwej Strefie”. Jako najemniczka Claire eksplorujesz lochy i wykonujesz zlecenia, siedząc za kółkiem uzbrojonego pojazdu, który jest Twoim głównym narzędziem przetrwania.
The Caribou Trail [PC, PS5]
Gatunek: przygodówka
Data premiery: 14 maja
Narracyjna przygodówka FPP osadzona podczas I wojny światowej (kampania pod Gallipoli). Zamiast na samym strzelaniu, gra skupia się na życiu w okopach, relacjach z towarzyszami, gotowaniu „podejrzanych gulaszy” i radzeniu sobie z psychicznym ciężarem wojny w stylistyce low-poly.
Corsairs: Battle of the Caribbean [PC]
Gatunek: strategia
Data premiery: 18 maja
Wielki powrót pirackiej sagi. Możesz reprezentować jedną z 5 potęg kolonialnych lub zostać niezależnym piratem. Gra oferuje taktyczne bitwy morskie, zarządzanie portami oraz emocjonujące abordaże z udziałem różnych typów jednostek (strzelcy, zwinni, osiłki).
Forza Horizon 6 [PC, PS5, XSX/S]
Gatunek: samochodowa
Data premiery: 19 maja
Największa w historii odsłona serii, która tym razem przenosi festiwal do Japonii. Odkryjesz Tokio oraz górskie trasy idealne do driftingu (Touge Battles). W dniu premiery dostępnych będzie ponad 550 licencjonowanych aut, ze szczególnym naciskiem na kulturę JDM.
SpaceCraft [PC]
Gatunek: symulacja
Data premiery: 20 maja
Symulator budowania statków i baz kosmicznych z silnym naciskiem na automatyzację i logistykę międzyplanetarną. Będziesz mógł tworzyć w nim korporacje, handlować surowcami i zarządzać flotami dronów transportowych w dynamicznej, kształtowanej przez użytkowników ekonomii.
Thick as Thieves [PC, XSX/S]
Gatunek: gra akcji, skradanka
Data premiery: 20 maja
Sieciowa skradanka PvPvE osadzona w fikcyjnym mieście Kilcairn z początku XX wieku. Wcielasz się w złodzieja korzystającego z magicznych gadżetów (np. wróżek-kieszonkowców), by infiltrować dachy i bogate posiadłości, unikając strażników i innych graczy.
Copa City [PC, PS5, XSX/S]
Gatunek: strategia ekonomiczna
Data premiery: 21 maja
Pierwszy „tycoon” piłkarski, w którym nie zarządzasz klubem, lecz… organizacją meczu jako wydarzenia masowego. Twoim zadaniem jest zaplanowanie logistyki miejskiej, bezpieczeństwa na stadionie i stref kibica dla tysięcy fanów w znanych metropoliach. Co ciekawe, to polska produkcja.
Luna Abyss [PC, PS5, XSX/S]
Gatunek: gra akcji
Data premiery: 21 maja
FPP Action-Adventure z elementami bullet hellu. Jako więzień Fawkes eksplorujesz megastrukturę wewnątrz księżyca. Gra łączy mroczny, surrealistyczny klimat z bardzo szybką walką i sekwencjami platformowymi pod okiem sztucznego strażnika o imieniu Aylin.
LEGO Batman: Legacy of the Dark Knight [PC, PS5, XSX/S, NS2]
Gatunek: gra akcji
Data premiery: 22 maja
Oto nowy Batman w wersji Lego, tym razem osadzony na Unreal Engine 5. Gra oferuje oryginalną historię inspirowaną filmami Nolana i Reevesa oraz ogromne Gotham City, które po raz pierwszy możemy eksplorować bez ekranów ładowania.
Paralives [PC]
Gatunek: symulacja
Data premiery: 25 maja (wczesny dostęp)
Długo oczekiwany konkurent The Sims w końcu wkracza we wczesny dostęp. Gra oferuje rewolucyjne narzędzia budowania (dowolny kształt ścian, zmiana rozmiaru każdego obiektu) oraz zaawansowany system osobowości „Parafolków”, których życie toczy się w otwartym mieście bez podziału na parcele.
Life Below [PC]
Gatunek: strategia
Data premiery: 26 maja
Podwodna strategia o ratowaniu ekosystemów. Wcielasz się w opiekunkę Thalassę, a Twoim zadaniem jest odbudowa raf koralowych i przywrócenie bioróżnorodności w oceanach wyniszczonych zmianami klimatycznymi poprzez strategiczne zarządzanie zasobami energii morza.
Realm of Ink [PC, PS5, PS4, XSX/S, XONE, NS]
Gatunek: gra akcji
Data premiery: 26 maja
Roguelike akcji z unikalną oprawą graficzną inspirowaną tradycyjnym chińskim malarstwem tuszem. Jako szermierka Red odkrywasz, że jesteś jedynie postacią w książce, po czym wyruszasz w podróż, by stawić czoła swojemu przeznaczeniu.
007: First Light [PC, PS5, XSX/S, NS2]
Gatunek: gra akcji
Data premiery: 27 maja
Ten tytuł to oczywiście długo wyczekiwana opowieść o pierwszych przygodach Jamesa Bonda, czyli legendarnego agenta 007. Gra oferuje ogromne, piaskownicowe lokacje, w których każda misja może zostać ukończona na wiele sposobów – od cichej infiltracji w stylu agenta 47, po efektowne strzelaniny z użyciem najnowszych gadżetów. Ostateczny cel? Powstrzymanie zbuntowanego agenta i spisku, który mógłby zatrząść w posadach całą Wielką Brytanią.
Auto fuszerka (Cheap Car Repair) [PC]
Gatunek: symulacja
Data premiery: 28 maja
Humorystyczny symulator mechanika w Polsce lat 90. Prowadzisz warsztat na osiedlu i musisz zarabiać, tnąc koszty – naprawiasz auta za pomocą szpachli, taśmy i części „pożyczonych” od innych klientów. Uważaj tylko na niezadowolonych osiłków w dresach!
Zapomnij o zakurzonych podręcznikach, monotonnych nagraniach z kaset (lub ich cyfrowych odpowiedników) i surowych spojrzeniach nauczycieli wytykających każdy błąd w odmianie czasowników. Dziś w nauce języka możesz wykorzystać też gry wideo, zarówno takie stworzone z myślą o tej czynności, jak i wiele pozostałych.
W tym artykule przyjrzymy się produkcjom, które wybitnie wspierają proces przyswajania nowej mowy. Pamiętaj jednak, że poniższe zestawienie to jedynie przykłady – świat gamingu jest tak bogaty, że niemal każda gra posiadająca warstwę tekstową może stać się Twoim prywatnym nauczycielem. Kluczem jest znalezienie tytułu, który Cię autentycznie wciągnie, bo to właśnie pasja jest najlepszym paliwem dla pamięci.
Zaczynamy od tytułów, które nie zostały stworzone jako narzędzia edukacyjne, ale ich konstrukcja sprawia, że idealnie nadają się do budowania kompetencji językowych. Z ich pomocą możesz poduczyć się zarówno angielskiego, jak i innych jezyków obcych, w zależności od gry.
Stardew Valley
Ta przytulna gra pozwoli Ci zapoznać się ze słownictwem dotyczącym codziennego życia, natury, narzędzi i relacji międzyludzkich. Nauczysz się dzięki niej nazw roślin, pór roku, narzędzi rzemieślicznych mebli, a nawet prostych zwrotów grzecznościowych. Dlaczego? Bo obraca się ona w dużej mierze wokół zarządzania swoim ekwipunkiem, a na każdy przedmiot w ekwipunku można najechać kursorem ,
The Sims 4
Gry z serii The Sims to w zasadzie interaktywne słowniki obrazkowe. Każdy przedmiot trybie budowania, każda czynność (gotowanie, sprzątanie, rozmowa o pracy) jest podpisana. Dobierając odpowiednio wersję językową tej gry, możesz nauczyć się domowego słownictwa, nazw mebli, zawodów, emocji oraz terminologii związanej z architekturą i modą. Jako że mamy tu do czynienia z silną korelacją wizualną, to granie w The Sims jest szybką drogą do zapamiętywania bez tłumaczenia w myślach na polski.
Coffe Talk
Coffee Talk to unikalny symulator baristy osadzony w alternatywnym świecie fantasy, który opiera się niemal wyłącznie na czytaniu i słuchaniu. Jako właściciel kawiarni przygotowujesz napoje i wysłuchujesz problemów swoich gości, co pozwala Ci na kontakt ze współczesnym slangiem, idiomami oraz naturalnym sposobem prowadzenia tak zwanego „small talku”. Gra wymusza na graczu skupienie na tekście, ponieważ poprawne zrealizowanie zamówienia klienta często zależy od wyłapania drobnych sugestii w rozmowie. Jest to doskonały trening rozumienia ze słuchu oraz czytania ze zrozumieniem dla osób, które chcą poczuć, jak brzmi żywy, codzienny język obcy.
Cyberpunk 2077
Idealnym wyborem będzie też produkcja CD Projekt RED, Cyberpunk 2077 – bo możecie w nią grać nie tylko z polskim dubbingiem, ale też na przykład z angielskim i polskimi napisami. Cyberpunk 2077 to skarbnica nowoczesnego, miejskiego języka i oferuje kontakt z bardzo zaawansowanym słownictwem, terminologią techniczną, ulicznym slangiem oraz bogatym zestawem wyrażeń potocznych, które są integralną częścią kultury Night City. Zatem słuchając dialogów w obcym języku i czytając polskie napisy, możesz sporo się nauczyć.
Disco Elysium
Tytuł ten zasługuje na szczególną uwagę w kontekście nauki języka, ponieważ jest uznawany za jedną z najlepiej napisanych gier w historii. Operuje ona językiem niezwykle bogatym, literackim i filozoficznym, co dla wielu uczniów może być wyzwaniem, ale twórcy przygotowali rozwiązanie, które zmienia zasady gry. Podczas rozgrywki możesz w dowolnym momencie nacisnąć jeden przycisk (trzeba go wcześniej przypisać), aby natychmiast przełączyć cały tekst widoczny na ekranie na inny język (na przykład z angielskiego na polski) i równie szybko wrócić do oryginału. Dzięki temu, gdy napotkasz skomplikowaną strukturę gramatyczną lub rzadkie słowo, nie musisz sięgać po słownik zewnętrzny. Możesz natychmiast podejrzeć tłumaczenie w kontekście, co drastycznie przyspiesza proces nauki i czyni go niezwykle płynnym. To narzędzie sprawia, że Disco Elysium staje się w zasadzie interaktywnym podręcznikiem do nauki zaawansowanego słownictwa.
Gry stworzone z myślą o nauce języków
Jeśli czujesz, że komercyjne hity jeszcze Cię przytłaczają, możesz skorzystać z tytułów, które od początku były projektowane jako interaktywne kursy. Łączą one mechaniki znane z gier RPG czy logicznych z zaawansowanymi systemami edukacyjnymi, co pozwala na systematyczne budowanie bazy słów i gramatyki.
Influent
Influent skupia się na budowaniu fundamentów językowych poprzez eksplorację wirtualnego mieszkania. Każdy przedmiot, który widzisz, możesz kliknąć, usłyszeć jego poprawną wymowę i zobaczyć pisownię, co pomaga w szybkim zapamiętywaniu rzeczowników i czasowników w językach takich jak japoński, francuski czy hiszpański.
Earthlingo
Earthlingo to darmowa gra eksploracyjna, w której jako kosmita zwiedzasz naszą planetę. Latasz po tętniącym życiem mieście i przypisujesz słówka do obiektów w świecie 3D, co pozwala na naukę podstawowej gramatyki w formie wciągającej zabawy, obsługującej dziesiątki różnych języków.
Let’s Learn Korean! Hangul
W przypadku języków azjatyckich największym wyzwaniem jest często system pisma. Gra Let’s Learn Korean! Hangul przeprowadzi Cię za rękę przez proces nauki koreańskiego alfabetu (która jest zaskakująco prosta), ucząc poprawnej kolejności kreślenia znaków oraz ich brzmienia. Przy okazji dowiesz się co nieco o geografii Korei Południowej.
Language Lab
Language Lab kończy z nudnym kuciem regułek. Wejdź do VR i doświadcz języka wszystkimi zmysłami dzięki metodzie Total Physical Response (TPR). Zamiast testów, czekają na Ciebie zadania: Twój robot-nauczyciel wydaje polecenia, a Ty wchodzisz w interakcję z otoczeniem – gotujesz, sprzątasz i manipulujesz przedmiotami w 3D. Twój mózg łączy dźwięk bezpośrednio z czynnością, omijając żmudny etap tłumaczenia w myślach. To naturalny proces nauki, dostępny dla ponad 25 języków.
Learn Spanish! Easy Vocabulary
Ta produkcja stawia na minimalizm i skuteczność w nauce hiszpańskiego leksykonu. Skupia się na najczęściej używanych słowach i zwrotach, które są niezbędne do podstawowej komunikacji. Poprzez serię krótkich, angażujących wyzwań językowych, gracz uczy się poprawnej pisowni i wymowy bez konieczności spędzania godzin nad tradycyjnymi ćwiczeniami.
Learn Japanese To Survive! Kanji Combat
Learn Japanese To Survive! Kanji Combat, która genialnie łączy mechaniki japońskiego RPG z nauką znaków. W tej produkcji walczysz z potworami, a Twoim głównym orężem jest znajomość znaków Hiragana, Katakana lub Kanji. Wybranie poprawnego znaku pozwala zadać obrażenia, co sprawia, że żmudna zazwyczaj nauka pisania staje się kluczowym i ekscytującym elementem rozgrywki.
Mini Words: Polyglot
Mini Words: Polyglot to minimalistyczna propozycja dla fanów łamigłówek, polegająca na układaniu słów z rozsypanych liter w oparciu o wskazówki wizualne, co doskonale utrwala pisownię. Trzeba jednak podkreślić, że to ciekawostka dla osób, które chcą nauczyć się na raz słówek w więcej niż jednym języku.
Newcomer : A Language Learning RPG
Newcomer to unikalny projekt, który stawia gracza w sytuacji obcokrajowca w nowym kraju. W odróżnieniu od wielu gier RPG, gdzie większość problemów rozwiązuje się siłą, tutaj głównym mechanizmem rozgrywki jest rozmowa. Musisz nawiązywać relacje z postaciami niezależnymi, negocjować i zdobywać informacje, używając języka, którego się uczysz. Gra oferuje dynamiczny system dialogowy, który dostosowuje się do poziomu gracza, stopniowo wprowadzając coraz bardziej złożone konstrukcje gramatyczne. To doskonały trening praktycznego zastosowania języka w kontekście społecznym.
Noun Town Language Learning
Noun Town to jedna z najbardziej kreatywnych gier edukacyjnych ostatnich lat. Gracz trafia do szarego, pozbawionego życia miasta, któremu musi przywrócić kolory. Odbywa się to poprzez naukę nazw przedmiotów – za każdym razem, gdy nauczysz się nowego słowa i poprawnie je wypowiesz do mikrofonu, odpowiadający mu obiekt w świecie gry odzyskuje barwy. System rozpoznawania mowy jest sercem tej produkcji, co czyni ją genialnym narzędziem do pracy nad wymową. Obserwowanie, jak miasto staje się coraz bardziej kolorowe dzięki Twoim postępom, daje niesamowitą satysfakcję i motywuje do dalszej nauki.
Pierre’s Adventures in French
Pierre’s Adventures to urocza przygodówka, która stawia na naukę francuskiego poprzez opowiadanie historii. Śledząc losy tytułowego Pierre’a, musisz rozwiązywać zagadki i wchodzić w interakcje z otoczeniem, co wymaga zrozumienia tekstów i dialogów w języku francuskim. Gra stosuje metodę „zrozumiałego wkładu” (comprehensible input), co oznacza, że treści są dobrane tak, abyś mógł domyślić się znaczenia nowych słów na podstawie kontekstu i ilustracji. To niezwykle skuteczna metoda, która pozwala na naukę w sposób niemal podświadomy, bez konieczności ciągłego zaglądania do słownika.
Jeśli jeszcze kilka lat temu ktoś wątpił w dominację modelu subskrypcyjnego, rok 2026 ostatecznie rozwiewa te wątpliwości. PC Game Pass wyrósł na cyfrowe serce każdego gamingowego stanowiska, oferując kolekcję, która zawstydza niejedną prywatną bibliotekę budowaną przez lata. Ale w co z „game passa” zagrać na PC w 2026 roku? Oto kilka propozycji.
Ta magiczna produkcja wreszcie zasiliła bibliotekę Game Passa, pozwalając każdemu poczuć się jak uczeń najsłynniejszej szkoły czarodziejstwa bez dodatkowych kosztów. To rozbudowana gra akcji osadzona w XIX-wiecznym świecie czarodziejów, gdzie eksploracja zamku i jego tajemniczych okolic wciąż robi ogromne wrażenie na fanach uniwersum. Możliwość warzenia eliksirów, nauki potężnych zaklęć czy latania na hipogryfie sprawia, że jest to pozycja obowiązkowa dla każdego, kto choć raz marzył o własnym liście z Hogwartu.
Resident Evil VII: Biohazard
Tytuł ten zdefiniował horror na nowo, wprowadzając serię w mroczne rejony widoku pierwszoosobowego i oferując niezwykle gęstą atmosferę. Gracze trafiają do ponurej posiadłości w Luizjanie, gdzie walka o przetrwanie z obłąkaną rodziną Bakerów staje się osobistym i klaustrofobicznym doświadczeniem. Nawet w 2026 roku fotorealistyczna oprawa graficzna oraz genialny projekt dźwięku sprawiają, że jest to jedna z najmocniejszych propozycji dla osób o stalowych nerwach, szukających prawdziwego dreszczowca.
Disco Elysium – The Final Cut
To bez wątpienia najbardziej ambitne RPG ostatnich lat, które zamiast na walce orężem skupia się na potędze dialogu i skomplikowanych meandrach ludzkiej psychiki. Jako detektyw z amnezją rozwiązujesz sprawę morderstwa w upadającym mieście Martinaise, jednocześnie tocząc wewnętrzne spory z własnymi cechami charakteru, które przybierają formę głosów w Twojej głowie. Obecność wersji Final Cut w abonamencie to prawdziwa gratka dla graczy ceniących genialny scenariusz, czarny humor i filozoficzne dylematy.
Kingdom Come: Deliverance 2
Najgorętsza premiera ostatnich miesięcy w usłudze przenosi nas do autentycznego, średniowiecznego świata, w którym każda decyzja ma swoją wagę, a przetrwanie wymaga sprytu i treningu. Kontynuacja przygód Henryka oferuje ogromną skalę działań, od tętniących życiem ulic Kutnej Hory po krwawe oblężenia zamków. To gra dla tych, którzy szukają bezkompromisowego realizmu, gdzie dbałość o detale historyczne idzie w parze z wciągającą, wielowątkową opowieścią o zemście i politycznych intrygach.
Diablo 2: Resurrected
Odświeżona legenda gatunku hack’n’slash stała się fundamentem oferty PC Game Pass po pełnej integracji z ekosystemem Activision Blizzard. Gra zachowała swój surowy, mroczny klimat i wymagający poziom trudności, ale zyskała nowoczesną oprawę graficzną, która wyciąga z mroku każdy detal zaklęć i pokonanych demonów. To esencja wciągającej rozgrywki polegającej na ciągłym ulepszaniu postaci i polowaniu na legendarne przedmioty, co udowadnia, że pewne mechaniki są po prostu ponadczasowe.
Hollow Knight: Voidheart Edition
Ta mroczna i przepięknie narysowana metroidvania to prawdziwy sprawdzian dla zręczności i cierpliwości każdego użytkownika komputera. Eksploracja upadłego królestwa Hallownest jest pełna melancholii, a walki z wymagającymi bossami dają niesamowitą satysfakcję po każdej udanej próbie. Wersja Voidheart to kompletny pakiet wszystkich dodatków, oferujący dziesiątki godzin odkrywania sekretów podziemnego świata, który zachwyca muzyką i unikalnym stylem wizualnym.
Heroes of Might and Magic 3 – Complete Edition
Obecność „Hirołsów” w abonamencie to ukłon w stronę PC-towej tradycji i dowód na to, że dobre strategie turowe nigdy nie wychodzą z mody. Zarządzanie zamkami, rekrutowanie mitycznych istot i podbijanie mapy w systemie turowym wciąż wywołuje ten słynny syndrom „jeszcze jednej tury”, który sprawia, że wieczory znikają w mgnieniu oka. To idealna okazja, by przypomnieć sobie korzenie gatunku przed sprawdzeniem najnowszych premier, które zadebiutowały w usłudze w tym roku.
Kwiecień to tradycyjny czas porządków. I choć większość z nas myśli wtedy o myciu okien czy segregowaniu ubrań, my, gracze, mamy jeszcze jeden, znacznie bardziej palący problem: backlog. Te setki tytułów kupionych na promocjach, albo odebranych za darmo, które „kiedyś ogramy”, potrafią przytłaczać bardziej niż kurz za szafą.
Jeśli chcesz poczuć satysfakcję z „wyczyszczenia” kilku pozycji z listy w zaledwie jeden weekend, mamy dla Ciebie zestawienie perełek. To gry krótkie, intensywne i zostające w pamięci na długo po napisach końcowych. Sprawdź czy masz je w bibliotece.
Wcielasz się w Henry’ego, który ucieka od problemów osobistych, przyjmując pracę jako obserwator przeciwpożarowy w puszczy Wyoming. Twoim jedynym kontaktem ze światem jest Delilah – Twoja przełożona, z którą rozmawiasz przez krótkofalówkę. To genialnie napisany „symulator chodzenia”, który udowadnia, że do zbudowania napięcia nie potrzeba hord potworów, a jedynie świetnych dialogów i odpowiedniej atmosfery.
Kena: Bridge of Spirits
Nie daj się zwieść oprawie graficznej godnej filmów Pixara. Pod uroczymi stworkami (Rot) i kolorowym światem kryje się wymagająca gra akcji z bossami, którzy potrafią dać w kość niczym w serii Dark Souls. To najdłuższy tytuł w zestawieniu, ale jeśli mocno przysiądziesz w sobotę, niedziela przywita Cię satysfakcjonującym finałem.
Stray
Kto by pomyślał, że bycie rudym kotem w neonowym, postapokaliptycznym mieście zamieszkanym przez roboty będzie tak satysfakcjonujące? Stray to idealna gra na sobotnie popołudnie. Eksploracja jest intuicyjna, zagadki logiczne nie męczą, a możliwość zrzucania przedmiotów z krawędzi stołu (bo jesteś kotem!) daje dziwnie dużą frajdę.
Hellblade: Senua’s Sacrifice
To nie jest lekka gra, ale jest niezwykle ciekawa. Śledzimy losy celtyckiej wojowniczki Senuy, która udaje się do piekła, by odzyskać duszę ukochanego. Gra w genialny (i konsultowany z psychiatrami) sposób oddaje walkę z psychozą. Koniecznie graj w słuchawkach – głosy szepczące do ucha bohaterki tworzą unikalne doświadczenie, którego nie zapomnisz do niedzielnego wieczoru.
ABZU
Jeśli po całym tygodniu pracy potrzebujesz wyciszenia, ABZÛ jest cyfrowym odpowiednikiem wizyty w spa. Nie ma tu walki, nie ma stresu, nie ma tlenu, który mógłby się skończyć. Jest tylko piękno oceanu, symfoniczna muzyka i taniec z ławicami ryb. Idealna „gra-przekąska” między obiadem a kawą.
Oxenfree
Grupa nastolatków niechcący otwiera szczelinę do innego wymiaru podczas imprezy na opuszczonej wyspie. To, co wyróżnia Oxenfree, to system dialogów – rozmowy toczą się naturalnie, możesz przerywać innym lub milczeć, a Twoje decyzje realnie wpływają na relacje między bohaterami i zakończenie. To jak świetny, interaktywny serial Netfliksa, który „wciągniesz” w jeden wieczór.
