To były czasy, gdy internet był tak rzadkim zjawiskiem, że człowiek mający dostęp do sieci uchodził niemal za krezusa. Nie mieliśmy go w kieszeni, nie odpalaliśmy YouTube’a w autobusie i nie sprawdzaliśmy wyniku meczu odruchowo, co trzy minuty. Internet poznawało się głównie w kafejkach, gdzie za każdą godzinę płaciło się jak za luksusową usługę, a Gadu-Gadu dopiero stawiało swoje pierwsze, żółte kroki.
Reprezentacja Polski po raz pierwszy od 1986 roku awansowała na mundial, tym razem do Korei i Japonii. W komputerach pracowały Celerony i Pentium III, NVIDIA przejmowała tron po 3dfx, a karta sieciowa nie była hardware, który brało się pod uwagę podczas składania komputera. Kupowało się ją po to, by połączyć kilka pecetów i przez całą noc toczyć wojny o mistrzostwo Anglii, awans do Serie A albo uratowanie przed spadkiem klubu, którego istnienia nie podejrzewaliśmy jeszcze poprzedniego wieczoru.
I właśnie wtedy powstała najlepsza gra piłkarska ever.
Nie, nie najlepsza gra o strzelaniu bramek. Nie najlepsza gra z licencjami, połyskującą murawą i twarzami zawodników wyglądającymi lepiej niż my sami po nieprzespanej nocy. Najlepsza gra o byciu trenerem, dyrektorem sportowym, skautem, księgowym, psychologiem i człowiekiem, który wierzy, że jeśli jeszcze raz zmieni ustawienie z 4-4-2 na 4-1-2-1-2, to jego napastnik wreszcie przestanie marnować sytuacje sam na sam.
Ta gra to Championship Manager 01/02.
Jeżeli nie grałeś w „czempionszipa”, to tak naprawdę nie wiesz, czym był menedżer piłkarski. Jeżeli nazwiska takie jak Tsigalko, To Madeira, João Paiva, Harasimowicz, Misiura czy Alonso Solís nic ci nie mówią, to prawdopodobnie nigdy nie przeżyłeś tej pięknej chwili, gdy anonimowy zawodnik za grosze zmieniał się w potwora, który przez dziesięć sezonów demolował obrony całej Europy.
Witaj w uniwersum Championship Managera.
Gra, która pożerała noce
CM 01/02 nie potrzebował widowiskowej oprawy. Nie miał kinowych przerywników, dramatycznych konferencji prasowych ani animacji, które dziś potrafią sprawić, że człowiek bardziej ogląda mecz, niż nim zarządza. Tutaj liczyło się coś innego: czysta, niebezpiecznie wciągająca piłkarska strategia.
Odpalałeś grę, wybierałeś klub i nagle orientowałeś się, że minęły cztery godziny. Nie dlatego, że rozegrałeś sześć finałów Ligi Mistrzów. Czas przepadł, bo szukałeś prawego obrońcy z Chorwacji, porównywałeś dwóch środkowych pomocników z ligi norweskiej, analizowałeś raport skauta i próbowałeś zrozumieć, dlaczego twój najlepszy napastnik obraził się po tym, jak zaoferowałeś mu kontrakt wyższy tylko o pięć tysięcy tygodniowo.
I właśnie w tym tkwiła magia.
Każdy ekran miał znaczenie. Każda decyzja mogła skończyć się mistrzostwem albo zwolnieniem. Jeden fatalny transfer potrafił wyczyścić budżet, a jeden znaleziony przypadkiem talent zamieniał średniaka w klub, który po kilku latach rzucał rękawicę Manchesterowi United, Realowi Madryt czy Juventusowi.
Piłkarska baza większa niż życie
Championship Manager 01/02 dawał poczucie, że cały futbol mieści się w jednym komputerze. Oficjalna instrukcja wymieniała 26 krajowych pakietów ligowych – od Polski, Anglii i Włoch po Argentynę, Brazylię, Japonię czy USA. Do tego dochodziły ligi niższych szczebli, rozgrywki feederowe i ogromna baza ponad 100 tysięcy profili zawodników, trenerów oraz menedżerów.
Brzmi poważnie nawet dziś. W 2001 roku było to wręcz absurdalne.
Można było prowadzić klub z angielskiej Premier League, ale równie dobrze zacząć od polskiej ligi, holenderskiego średniaka, drużyny z Norwegii czy szkockiego outsidera. Można było budować potęgę od podstaw, ratować legendarny klub przed katastrofą, prowadzić zespół z budżetem wystarczającym na dwa obiady i paczkę gumy do żucia albo przejąć gigantów, którzy oczekiwali mistrzostwa od pierwszego dnia.
Najlepsze było jednak to, że świat żył własnym życiem. Transfery się działy, zawodnicy się rozwijali, inni przepalali talent, kluby bankrutowały, trenerzy tracili pracę, a rywale budowali zespoły, które nagle wyrastały na prawdziwy problem.
Nie grałeś na planszy. Prowadziłeś piłkarskie uniwersum.
To Madeira i inni bohaterowie naszych dysków
Każda wielka gra ma swoje legendy. CM 01/02 miał ich dziesiątki, może setki. To były nazwiska, które dla przeciętnego kibica brzmiały jak wynik losowania liter, ale dla graczy były świętością.
Tsigalko był jak kod na nieśmiertelność. To Madeira potrafił wjechać do ligi i robić rzeczy, za które w normalnym świecie otrzymuje się pomnik przed stadionem. João Paiva stawał się napastnikiem, którego chciał każdy. Alonso Solís dawał przyjemność z transferu, jakiej nie dałby dziś nawet zakup największej gwiazdy za 200 milionów euro.
Nie chodziło tylko o to, że byli mocni.
Chodziło o satysfakcję odkrycia. O moment, w którym znajdowałeś zawodnika za grosze, podpisywałeś z nim kontrakt, a potem patrzyłeś, jak z roku na rok rośnie w potęgę. To było jak odnalezienie tajnego przejścia w grze, tyle że przejściem był osiemnastoletni napastnik z ligi białoruskiej.
Dzisiaj internet podpowiada wszystko w kilka sekund. Wtedy listy wonderkidów przekazywało się między znajomymi, zapisywało w notatniku albo odkrywało samemu, grzebiąc po ligach, o których wcześniej nie słyszało nawet pół redakcji sportowej.
Prostota, która była genialna
Współczesne menedżery piłkarskie są potężne. Czasem wręcz tak potężne, że człowiek ma wrażenie, iż przed rozpoczęciem sezonu powinien skończyć kurs zarządzania zasobami ludzkimi, psychologii sportu i księgowości międzynarodowej.
CM 01/02 był prostszy. I właśnie dlatego wygrywał.
Nie oznacza to, że był płytki. Wręcz przeciwnie. Taktyka miała znaczenie. Transfery miały znaczenie. Forma zawodnika miała znaczenie. Moralność zespołu miała znaczenie. Trening, kontuzje, kontrakty, relacje z zarządem, rynek transferowy, raporty skautów – wszystko było na swoim miejscu.
Tyle że gra nie przytłaczała.
Dawała ci mnóstwo narzędzi, ale nie zmuszała do odrabiania cyfrowej pracy na drugi etat. Chciałeś wejść głęboko w analizę przeciwnika? Proszę bardzo. Mogłeś sprawdzić jego kluczowych zawodników, mocne strony i taktykę. Chciałeś wysłać skauta do konkretnego kraju albo ligi? Droga wolna. Chciałeś ukryć atrybuty zawodników i grać bardziej realistycznie, opierając się na raportach, a nie na tabelkach? Była taka opcja.
Do tego można było porównywać graczy, robić notatki o zawodnikach, odwoływać się od kar, wysyłać kontuzjowanych piłkarzy na operacje i prowadzić sieciową rozgrywkę przez TCP/IP. Czyli tak, kupowanie kart sieciowych tylko po to, by rozgrywać wspólny sezon ze znajomymi, było wtedy całkowicie logicznym planem na życie.
Mecz w głowie był lepszy niż grafika
Dzisiaj gry piłkarskie próbują pokazać każdy ruch zawodnika, każdy źle ułożony włos i każdy źle ustawiony znacznik sponsora na koszulce. CM 01/02 robił coś znacznie sprytniejszego.
Dawał ci tekstową relację z meczu, kilka prostych wskaźników i zostawiał resztę wyobraźni.
„Tsigalko przebija się lewą stroną”.
Człowiek nie widział na ekranie animacji godnej transmisji z Ligi Mistrzów. W głowie widział za to akcję życia. Tempo, drybling, obrońcę zostawionego w tyle, strzał w długi róg i stadion eksplodujący po golu.
To była gra, która rozumiała, że kibic piłkarski nie potrzebuje wszystkiego zobaczyć. Czasem wystarczy dać mu zdanie, a resztę dopowie sobie sam – lepiej niż jakikolwiek silnik graficzny.
Dlaczego nadal chce się w to grać?
Bo Championship Manager 01/02 jest niewiarygodnie miodny.
To słowo pasuje tu idealnie. Gra nie starzeje się w taki sposób, jak wiele tytułów sprzed dwóch dekad. Oczywiście, interfejs wygląda dziś jak relikt z epoki monitorów CRT, a część nazwisk wywoła u młodszych graczy spojrzenie pełne szacunku i kompletnego niezrozumienia. Ale kiedy zaczynasz pierwszy sezon, wszystko nagle wraca na swoje miejsce.
Jest budżet. Jest skład. Jest pierwszy sparing. Jest zarząd, który oczekuje wyniku. Jest kilku zawodników, których chcesz natychmiast sprzedać. Jest jeden, który ma potencjał, choć jeszcze tego nie wie. Jest rywal, którego nie znosisz po dwóch meczach, mimo że przed chwilą nie miałeś pojęcia, że istnieje.
A potem jest jeszcze jeden mecz.
I jeszcze jedno okienko transferowe.
I jeszcze jeden sezon.
Mundial 2026, który trwa od 11 czerwca do 19 lipca, jest idealnym momentem, żeby wrócić do piłkarskiej gry, na którą wielu z nas straciło setki godzin życia. I nie żałuje ani jednej.
Championship Manager 01/02 jest dziś legalnie dostępny za darmo. Warto pobrać podstawową wersję, zainstalować aktualny patch i dać sobie wieczór. Tylko jeden wieczór.
Potem najpewniej obudzicie się trzy sezony później, z mistrzostwem Polski, awansem do Ligi Mistrzów i napastnikiem z egzotycznej ligi, którego nazwisko będziecie pamiętać przez następne dwadzieścia lat.
Lubisz dynamiczną rywalizację, efektowne akcje i emocje do ostatnich sekund meczu? Już 17 lipca zapraszamy do Showroomu Lenovo i Motorola w Warszawie na kolejny Gamingowy Piątek. Tym razem zmierzymy się w jednej z najpopularniejszych gier esportowych świata – Rocket League!
Gościem specjalnym wydarzenia będzie PLKD, który dołączy do wspólnej zabawy, spotka się z uczestnikami i pomoże rozkręcić esportowe emocje w showroomie.
To doskonała okazja, aby spotkać twórcę internetowego znanego fanom gamingu oraz sprawdzić swoje umiejętności w bezpośredniej rywalizacji z innymi graczami.
Najważniejsze informacje
Data: 17 lipca 2026 r.
Godzina: 17:00–21:00
Miejsce: Showroom Lenovo & Motorola, Warszawa
Gra: Rocket League
Gość specjalny: PLKD
Nagrody
Najlepsi uczestnicy turnieju otrzymają sprzęt gamingowy Lenovo:
1. miejsce – laptop Lenovo LOQ 15AHP11
2. miejsce – Lenovo Idea Tab FIFA World Cup 26™ Edition 8/256G
3. miejsce – Piłka Adidas Trionda League Replika FIFA World Cup 26™
Dodatkowo każdy ze zdobywców podium otrzyma limitowany Pad Lenovo Legion.
Dlaczego warto wziąć udział?
Gamingowe Piątki w Showroomie Lenovo i Motorola to cykl wydarzeń, podczas których społeczność graczy może spotkać się na żywo, poznać najnowszy sprzęt Lenovo oraz rywalizować w popularnych tytułach esportowych.
Po turniejach w F1 25, Rocket League i Forza Horizon 6 ponownie wracamy do jednej z najbardziej widowiskowych gier multiplayer. Czekają na Was emocjonujące mecze, świetna atmosfera oraz możliwość sprawdzenia swoich umiejętności na gamingowych urządzeniach Lenovo Legion.
Jak się zapisać?
Liczba miejsc jest ograniczona, dlatego obowiązuje wcześniejsza rejestracja.
Zarejestruj się na wydarzenie i dołącz do rywalizacji:
Mistrzostwa świata już trwają. Turniej jest większy niż kiedykolwiek – po raz pierwszy występuje w nim aż 48 reprezentacji. Niestety, tym razem bez Polaków. Biało-Czerwoni przegrali finał baraży ze Szwecją 2:3, więc mundial oglądamy z pozycji kanapy, fotela lub stadionowych trybun przed telewizorem.
Na szczęście człowiek od dekad ma jeden sprawdzony sposób, żeby leczyć piłkarskie rozczarowania. Odpala grę. Kiedyś wkładał kasetę do magnetofonu, śrubokrętem ustawiał głowicę i modlił się, żeby po pięciu minutach pisków nie wyskoczył błąd. Dzisiaj odpala EA Sports FC, czyli dawną FIFĘ w nowym garniturze. EA straciło prawo do używania nazwy FIFA, ale nie straciło tego, co najważniejsze: przyzwyczajenia milionów graczy. Marka zmieniła szyld, lecz sklep nadal stoi w tym samym miejscu i kolejka dalej ciągnie się za róg. EA zapowiedziało nową erę pod nazwą EA Sports FC po zakończeniu prawie trzydziestoletniej współpracy z FIFA, ale sama maszyna do robienia cyfrowej piłki kręci się dalej.
I łatwo dziś zapomnieć, że nie zawsze tak było. Że futbol w grach nie urodził się z licencjonowanymi stadionami, twarzami piłkarzy, trybem kariery, kartami Ultimate Team i realistycznym potem na czole rezerwowego bramkarza trzecioligowego klubu z Anglii. Nie. Futbol w grach urodził się w czasach, kiedy 48 kilobajtów RAM-u wystarczało do wszystkiego, a jak komputer miał kolor, dźwięk i jeszcze dało się nim poruszyć kreską po ekranie, to człowiek czuł, że żyje w przyszłości.
Dlatego cofniemy się dziś do prehistorii. Do czasów, w których piłkarz był prostokątem, piłka była pikselem, kibice byli w naszej wyobraźni, a największym realizmem było to, że po przegranym meczu naprawdę można było obrazić się na kolegę.
Pierwsze piłki nożne w grach wideo były właściwie bardziej kuzynami Ponga niż symulacją futbolu. W 1973 roku pojawiły się automaty piłkarskie, w tym Taito’s Soccer, Super Soccer od Allied Leisure i Soccer od Ramteka. To były gry bardzo proste, oparte na mechanice odbijania piłki, z liniami czy „paletkami”, które miały udawać zawodników. Nie było tam dryblingu, spalonego, taktyki, piłkarzy kłócących się z sędzią ani prezesa, który po trzech porażkach zwalnia trenera. Była piłka, były kreski i była magia automatu, który mówił: wrzuć monetę, a przez chwilę będziesz panem boiska.
Dziś wygląda to śmiesznie. Tyle że wtedy działało. Ludzie naprawdę stawali przy automacie i widzieli w tych kilku kształtach futbol. Bo gry wideo zawsze wymagały od nas współpracy. One dawały parę pikseli, a my dokładaliśmy wyobraźnię. I może dlatego tamte gry potrafiły tak mocno wciągać. Nie pokazywały wszystkiego, więc głowa musiała dopowiedzieć resztę.
Na piłkę nożną z prawdziwego zdarzenia trzeba było jeszcze trochę poczekać. Jednym z ważnych kroków było Pelé’s Soccer na Atari 2600. Gra pierwotnie funkcjonowała jako Championship Soccer, planowano ją na okolice 1980 roku, ale realnie ukazała się na początku 1981. I tu już można było powiedzieć: dobrze, to zaczyna przypominać mecz. Boisko widzieliśmy z góry, na ekranie byli zawodnicy, bramkarz, piłka i coś, co przy dużej dozie dobrej woli można było uznać za futbolową taktykę.
Oczywiście nie był to realizm, przy którym dzisiejszy gracz łapie się za głowę, bo murawa ma zły odcień zieleni. To były czasy Atari 2600. Tam wszystko było umowne. Zawodnik wyglądał jak mały ludzik zrobiony z kilku klocków, ale jeśli miałeś osiem, dziewięć albo dziesięć lat, to nie widziałeś klocków. Widziałeś Pelégo, Latę czy Maradonę.
Prawdziwy przełom dla domowego grania przyszedł jednak w 1983 roku, kiedy na Commodore 64 pojawił się International Soccer. Autorem gry był Andrew Spencer, a wydawcą Commodore. I tu zaczyna się historia futbolu cyfrowego, który nagle zrobił krok z piwnicy na stadion. Kamera z boku, duże jak na tamte czasy sprite’y, zawodnicy wyglądający jak zawodnicy, a nie przecinki na ekranie, do tego dźwięki, animacje i tempo, które potrafiło rozgrzać joystick do czerwoności.
International Soccer był jedną z tych gier, które trzeba rozpatrywać w kontekście epoki. Dzisiaj ktoś odpali ją na emulatorze i powie: „No fajnie, ale czemu oni tak dziwnie biegają?”. Tyle że w 1983 roku to była petarda. Commodore 64 pokazywał, że komputer domowy nie musi być tylko urządzeniem do nauki BASIC-a i wpisywania programów z gazet. Może być stadionem. Może być boiskiem. Może być miejscem, gdzie dwóch kumpli siedzi obok siebie i udaje, że nie traktuje tego śmiertelnie poważnie, choć obaj wiedzą, że porażka boli bardziej niż klasówka z matematyki.
Największe emocje były oczywiście wtedy, kiedy grało się z drugim człowiekiem. Sztuczna inteligencja? Powiedzmy delikatnie: nie była to reprezentacja Brazylii z 1970 roku. Komputer potrafił robić rzeczy dziwne, głupie i pozbawione sensu, czyli właściwie całkiem realistycznie, jeśli ktoś oglądał czasem obronę swojej ulubionej drużyny. Ale prawdziwy sens International Soccer zaczynał się wtedy, gdy po drugiej stronie siedział kolega. I nagle każdy strzał był wydarzeniem, każdy odbiór triumfem, a każdy gol małym dramatem lub eksplozją radości – w zależności kto go strzelił.
To była gra, która ustawiła pewien język. Pokazała, że piłka nożna w grach może wyglądać jak transmisja, a nie jak abstrakcyjna zabawa w odbijanie piksela. Była jeszcze prosta, jeszcze toporna, jeszcze niewinna, ale miała już coś, czego nie da się zaprogramować na siłę: emocje.
Potem nadeszła era komputerów 16-bitowych i wojna o cyfrową piłkę weszła na zupełnie inny poziom. W 1989 roku Dino Dini i Anco dali światu Kick Off. I to była gra, która wielu graczom pokazała, że futbol nie musi być spokojnym przesuwaniem ludzików po ekranie. Kick Off był szybki. Nerwowy. Wymagający. Piłka nie była przyklejona do nogi zawodnika, tylko żyła własnym życiem. Trzeba było ją prowadzić, kontrolować, przewidywać. Nagle okazywało się, że jak biegniesz za szybko, to futbolówka odskoczy. A jak odskoczy, to przeciwnik zabierze. A jak zabierze, to strzeli. A jak strzeli, to znowu grozi to fochem na kolegę.
Kick Off miał widok z góry, ogromne tempo i poczucie chaosu, które w najlepszych momentach przypominało prawdziwy mecz. Nie dlatego, że grafika była realistyczna. Nie była. Ale dlatego, że gra zmuszała do opanowania piłki. Nie dawała wszystkiego za darmo. Wymagała wprawy. Była trochę jak rower bez bocznych kółek. Na początku człowiek się przewracał, potem przeklinał, potem mówił, że głupia gra, a po godzinie nie mógł się oderwać.
Kick Off był dla wielu czymś więcej niż grą. Był szkołą cierpliwości, refleksem zamkniętym w joysticku i dowodem na to, że sport w komputerze może mieć swój charakter. Nie tylko pokazywać wynik, ale wymagać od gracza stylu. To była piłka dla tych, którzy chcieli cierpieć, żeby potem móc powiedzieć: umiem.
A potem, w 1992 roku, przyszło Sensible Soccer i zrobiło z piłkarskimi grami coś, co trudno opisać bez uśmiechu. Bo Sensible Soccer wyglądało prościej niż Kick Off. Piłkarze byli maleńcy, boisko widziane z góry, dźwięk oszczędny, grafika symboliczna. A jednak ta gra miała w sobie coś absolutnie genialnego. Była jak najlepsze arcade’owe espresso: mała, szybka, mocna i po chwili człowiek chciał jeszcze jedno.
Sensible Software rozumiało jedną rzecz: grywalność jest królem. Możesz mieć piękne opakowanie, możesz mieć licencje, możesz mieć nazwiska, możesz mieć stadion z dokładnie odwzorowanym banerem reklamowym producenta opon, ale jeśli sama gra nie daje frajdy, to wszystko jest tylko tapetą. Sensible Soccer dawało frajdę natychmiast. Podanie, strzał, odbiór, akcja, gol. Tempo było idealne. Sterowanie intuicyjne. Mecze krótkie, ale intensywne. To była gra, w której można było usiąść „na pięć minut”, a potem zorientować się, że za oknem już ciemno.
Dla Amigi Sensible Soccer było tym, czym dla kina są filmy, które ogląda się po raz setny i nadal zna się każdą scenę. To był jeden z tych tytułów, które sprzedawały atmosferę całej platformy. Amiga miała swoje techno dema, miała swoje przygodówki, swoje bijatyki, swoje dziwne eksperymenty, ale miała też Sensi. I Sensi było świętem.
Warto tu wspomnieć o Sensible Software, bo to studio miało styl. Rok później wypuściło Cannon Fodder, jedną z najbardziej przewrotnych i czarnych komedii wojennych w historii gier. I jeśli ktoś pamięta tych małych żołnierzyków z Cannon Fodder, to łatwo zobaczy rodzinne podobieństwo z piłkarzami z Sensible Soccer. Małe ludziki, wielkie emocje. Tylko zamiast strzelać na bramkę, strzelało się już trochę bardziej dosłownie. Sensible miało tę cudowną bezczelność brytyjskich twórców z lat 90., którzy potrafili zrobić grę prostą w obsłudze, ale ostrą jak żyletka.
I kiedy wydawało się, że Sensible Soccer będzie rządzić wiecznie, na boisko wbiegł nowy zawodnik. Electronic Arts. FIFA International Soccer ukazała się najpierw na Sega Mega Drive pod koniec 1993 roku, a potem trafiła na kolejne platformy w 1994. I od razu było wiadomo, że to nie jest kolejna piłka robiona po godzinach przez dwóch zapaleńców w pokoju nad garażem. To była produkcja z rozmachem. Izometryczny widok, piękna jak na tamte czasy animacja, prezentacja, atmosfera wielkiego meczu. FIFA wyglądała tak, jakby ktoś wreszcie powiedział: zróbmy z tego telewizyjne widowisko.
Tyle że początki FIFY wcale nie były prostym marszem po koronę. Miała grafikę, miała prezentację, miała ambicje, ale Sensible Soccer miało coś, czego nie dało się łatwo przebić: czystą miodność.
I to jest piękne w historii gier. Technologia nie zawsze wygrywa od razu. Czasem gra brzydsza, prostsza i skromniejsza zostaje w sercu mocniej niż ta efektowna. FIFA wyglądała jak przyszłość, ale Sensi grało jak marzenie. Jeden tytuł chciał być transmisją telewizyjną, drugi był piłkarskim flipperem dla ludzi, którzy lubili natychmiastowe emocje. Obie gry były ważne, ale każda z innego powodu.
Najpotężniejsza konkurencja dla FIFY miała jednak nadejść z zupełnie innej strony. Z Japonii. Konami weszło do tej historii z serią International Superstar Soccer i Winning Eleven. Pierwsze International Superstar Soccer pojawiło się na SNES-ie w 1994 roku i oferowało reprezentacje i atmosferę wielkiego turnieju. To nie była już tylko piłka do pogrania z kolegą. To był produkt, który chciał powiedzieć: my też rozumiemy futbol, ale po swojemu.
A potem ta linia rozwinęła się w coś, co wielu graczy uznało za najlepszą cyfrową piłkę swojej epoki. Pro Evolution Soccer. PES. Dla jednych trzy litery, dla innych religia. W czasach PlayStation i PlayStation 2 rywalizacja FIFA kontra PES była czymś więcej niż wyborem gry. To była deklaracja światopoglądowa. Jedni mówili: FIFA ma licencje, stadiony, nazwiska, atmosferę. Drudzy odpowiadali: PES ma futbol.
I coś w tym było. Konami przez długie lata potrafiło dawać na boisku rzeczy, których FIFA nie umiała oddać z taką lekkością. Strzały z dystansu, które wchodziły jak marzenie. Akcje budowane z klepki. Zawodników, którzy może nie zawsze mieli prawdziwe nazwiska, ale ruszali się tak, że człowiek czuł rytm meczu. Taktykę, balans, nieprzewidywalność. PES bywał mniej elegancki w opakowaniu, ale na murawie miał duszę.
Oczywiście trzeba było przymknąć oko na różne cuda licencyjne. Kto grał, ten pamięta drużyny i nazwiska, które wyglądały jak z równoległego wszechświata. Niby wszyscy wiedzieliśmy, o kogo chodzi, ale zamiast pełnej licencji dostawaliśmy futbolowy teatrzyk cieni. I nawet to miało swój urok. Bo kiedy gameplay był dobry, człowiek nie potrzebował idealnego logo na koszulce. Wiedział, że to jest ten klub. Wiedział, że to jest ten zawodnik. A jak nie wiedział, to i tak po trzech meczach tworzył własną legendę.
Wojna FIFA kontra PES trwała przez wiele lat i była jednym z najpiękniejszych konfliktów w historii gier sportowych. Nie pięknych dlatego, że ktoś kogoś niszczył. Pięknych dlatego, że konkurencja zmuszała obie strony do walki. FIFA musiała poprawiać gameplay, bo PES naciskał. PES musiał walczyć o prezentację i licencje, bo FIFA miała kasę, rozmach i marketingową armatę. The Guardian pisał wręcz o jednej z największych rywalizacji w historii sportowych gier, a stereotyp był prosty: EA wygrywało licencjami, Konami próbowało wygrywać samym futbolem.
I ostatecznie, powiedzmy to wprost, FIFA wygrała. Nie dlatego, że zawsze była lepszą grą. Nie dlatego, że miała więcej „miodu”. Nie dlatego, że każdy mecz dawał większe emocje. Wygrała, bo miała coś, co w świecie współczesnego futbolu jest potężniejsze niż piękny drybling: licencje. Prawdziwe kluby, prawdziwe ligi, prawdziwe stroje, prawdziwe stadiony, prawdziwe twarze. Dla masowego odbiorcy to miało gigantyczne znaczenie. Bo można być romantykiem, można kochać gameplay, można doceniać mechanikę, ale gdy dzieciak odpala grę, często chce zobaczyć swoją drużynę. Nie „Manchester Red”, nie „London Blue”, tylko klub, który zna z telewizji.
Konami zaczęło tracić oddech. PES jeszcze przez lata miał swoich wiernych fanów, ale rynek przesuwał się coraz bardziej w stronę FIFY. Potem przyszły kolejne generacje konsol, tryby online, Ultimate Team, wielka monetyzacja i piłka cyfrowa stała się biznesem większym niż niejeden klub. PES zaś ostatecznie przemienił się w eFootball, co miało być nowym otwarciem, a wyszło raczej jak nieudany rzut karny wykonywany w klapkach. Konami oficjalnie wypuściło eFootball jako następcę PES-a w 2021 roku, ale start tej gry był szeroko krytykowany za problemy techniczne i brak zawartości.
I tak wracamy do dzisiaj. Do czasów, w których EA Sports FC właściwie nie ma na rynku równego sobie przeciwnika. Owszem, są inne gry, są próby, są nisze, są projekty mniejsze i większe. Ale hegemon jest jeden. Dawna FIFA, już bez nazwy FIFA, nadal siedzi na tronie. Trochę jak klub, który zmienił herb, sponsora i stadion, ale kibice dalej przychodzą, bo przyzwyczajenie jest silniejsze niż sentyment do starej tabliczki nad wejściem.
A jednak, kiedy odpalam w głowie te wszystkie stare tytuły – Taito’s Soccer, Pelé’s Soccer, International Soccer, Kick Off, Sensible Soccer, pierwszą FIFĘ, ISS, PES-a – widzę coś więcej niż tylko historię gatunku. Widzę historię naszych oczekiwań. Na początku wystarczyło, że piksel odbijał piksel. Potem chcieliśmy zawodników. Potem boiska. Potem fizyki piłki. Potem taktyki. Potem prawdziwych drużyn. Potem komentarza, stadionów, twarzy, ruchów, licencji i aktualnych składów. A dziś narzekamy, że wirtualny lewy obrońca ma fryzurę sprzed trzech miesięcy.
I to jest zabawne, ale też trochę piękne. Bo gry piłkarskie rosły razem z nami. Najpierw były proste jak kopanie piłki pod blokiem. Potem coraz bardziej skomplikowane, coraz bardziej efektowne, coraz bardziej profesjonalne. Tak jak futbol. Kiedyś wystarczyły dwa tornistry jako słupki i piłka, która bardziej przypominała medyczną niż sportową. Dziś mamy VAR, analitykę, mapy ciepła, pressing triggers i trenerów, którzy na konferencjach mówią tak, że człowiek nie wie, czy opowiadają o meczu, czy o sterowaniu reaktorem atomowym.
A przecież najważniejsze zostało takie samo. Piłka ma wpaść do bramki. W grze, na boisku, na automacie z 1973 roku i na konsoli za kilka tysięcy złotych. Cała reszta to dekoracje.
Dlatego gdy będziemy czekać na mundial bez Polaków, może warto odpalić nie tylko najnowsze EA Sports FC. Może warto wrócić na chwilę do Sensible Soccer, do Kick Offa, do International Soccer. Zobaczyć, skąd to wszystko przyszło. Przypomnieć sobie czasy, kiedy zawodnik miał kilka pikseli, ale emocje były pełnowymiarowe. Kiedy komentator siedział nie w grze, tylko w naszej głowie. Kiedy każdy mecz z kolegą był finałem mistrzostw świata, nawet jeśli na ekranie biegały małe ludziki w dwóch kolorach.
Bo historia cyfrowej piłki nożnej to nie tylko historia technologii. To historia wyobraźni. I może właśnie dlatego te stare gry nadal mają w sobie coś, czego nie da się kupić żadną licencją. Mają duszę czasów, w których mniej naprawdę znaczyło więcej. A 48 kilobajtów wystarczało do wszystkiego – nawet do tego, żeby poczuć się mistrzem świata.
Gaming coraz rzadziej mieści się wyłącznie przy biurku. Gracze chcą sprzętu, który pozwala wejść do rozgrywki po zajęciach, po pracy, w podróży, podczas spotkania ze znajomymi albo na turnieju. Lenovo LOQ 15AHP11 został zaprojektowany właśnie z myślą o takim stylu grania: mobilnym, intensywnym i nastawionym na płynność.
Nowa odsłona serii LOQ wyróżnia się już na pierwszy rzut oka. Obudowa w kolorze Surge Green mocno odchodzi od klasycznej, zachowawczej estetyki laptopów gamingowych. To sprzęt, który ma być nie tylko narzędziem do grania, ale też elementem setupu i sposobem na podkreślenie własnego stylu. Całość uzupełnia dołączona do zestawu mysz Lenovo Legion M220 w dopasowanej kolorystyce, dzięki czemu użytkownik od razu otrzymuje gotowy zestaw do rozgrywki.
Najważniejsze jest jednak to, co dzieje się na ekranie. Lenovo LOQ 15AHP11 oferuje odświeżanie 165 Hz, które ma znaczenie szczególnie w dynamicznych grach, gdzie liczy się szybka reakcja, płynny obraz i dobra widoczność każdego ruchu przeciwnika. Ekran o przekątnej 15,3 cala i proporcjach 16:10 daje więcej przestrzeni zarówno podczas grania, jak i codziennego korzystania z laptopa. To ważne dla osób, które używają jednego urządzenia do nauki, pracy, streamingu, oglądania treści i wieczornych sesji gamingowych.
Na jakość obrazu wpływa także pokrycie 100% palety sRGB oraz kalibracja X-Rite. W praktyce oznacza to bardziej nasycone, wierne kolory, które docenią nie tylko gracze, ale również osoby tworzące treści, montujące materiały wideo czy pracujące z grafiką. Matowa powłoka ekranu ogranicza odbicia, co poprawia komfort gry w różnych warunkach oświetleniowych.
Za wydajność odpowiada procesor AMD Ryzen 7 250 oraz karta graficzna NVIDIA GeForce RTX 5050. To konfiguracja przygotowana z myślą o nowych grach, płynnej rozgrywce i obsłudze technologii, które coraz mocniej zmieniają gaming. Lenovo podkreśla wsparcie dla rozwiązań AI, takich jak Lenovo AI Engine+ oraz DLSS 4. Ich zadaniem jest automatyczne dopasowywanie parametrów pracy sprzętu i poprawa płynności w momentach, w których gra wymaga największej mocy.
Istotnym elementem laptopa gamingowego pozostaje także chłodzenie. Przy dłuższych sesjach liczy się nie tylko liczba klatek na sekundę, ale również stabilność działania i komfort użytkownika. W LOQ 15AHP11 zastosowano zmodernizowany system chłodzenia z wentylatorami Falcon i zamkniętym przepływem powietrza. Ma on pomagać w utrzymaniu odpowiedniej temperatury oraz ograniczeniu hałasu, dzięki czemu gracz może dłużej skupić się na rozgrywce.
Laptop waży około 2,1 kg, więc pozostaje sprzętem mobilnym. To ważne szczególnie dla młodszych graczy, studentów i osób, które nie chcą ograniczać się do jednego miejsca. LOQ 15AHP11 można zabrać na uczelnię, do pracy, do znajomych czy na wydarzenie gamingowe, a po powrocie wykorzystać go jako główne urządzenie do grania w domu.
Lokalna premiera laptopa odbyła się podczas „Gamingowych Piątków” w Showroomie Lenovo & Motorola w Warszawie. To cykliczne, bezpłatne wydarzenia dla graczy, organizowane raz w miesiącu. Uczestnicy mogą testować najnowsze urządzenia z serii Lenovo Legion i LOQ, brać udział w turniejach oraz spotykać osoby związane z gamingiem, w tym influencerów i streamerów.
Do tej pory podczas „Gamingowych Piątków” pojawiały się takie tytuły jak Forza Horizon 6, Rocket League, EA Sports F1 2025, EA Sports FC 26, League of Legends czy Call of Duty. Kolejne spotkanie zaplanowano na 17 lipca. Tym razem uczestnicy zmierzą się między innymi w Rocket League, a gościem specjalnym będzie PLKD. Na zwycięzców czekają nagrody, w tym konsole Lenovo Legion Go, monitory gamingowe oraz akcesoria.
Wprowadzenie LOQ 15AHP11 pokazuje, że Lenovo rozwija gaming nie tylko przez nowe urządzenia, ale też przez budowanie społeczności wokół grania. Laptop ma odpowiadać na potrzeby osób, które oczekują wydajności, mobilności i nowoczesnego designu, a „Gamingowe Piątki” dają im przestrzeń, żeby ten sprzęt sprawdzić w praktyce.
Lenovo LOQ 15AHP11 jest dostępny w Showroomie Lenovo & Motorola w Warszawie oraz u wybranych partnerów w cenie od 5999 zł. Do 19 lipca klienci mogą skorzystać z promocji „Mistrzowski Cashback”, która pozwala otrzymać nawet 700 zł zwrotu przy zakupie urządzenia.
Warszawa, 11 czerwca 2026 r. – Lenovo przygotowało wyjątkową ofertę z okazji Mistrzostw Świata FIFA. W trakcie mundialu przy zakupie wybranych produktów Lenovo można otrzymać zwrot nawet 2000 zł.
Mundial pełen technologii
Mistrzostwa Świata FIFA to wielkie święto dla każdego kibica. Pełne jest emocji, pięknych akcji, a w tym roku – również technologii. Lenovo jako oficjalny partner technologiczny Mistrzostw Świata FIFA będzie wspierać organizację dzięki swoim rozwiązaniom opartym na sztucznej inteligencji i zapewni technologiczne zaplecze turnieju, usprawnienie operacji oraz nowe rozwiązania bardziej angażujące kibiców. Z myślą o fanach tego wydarzenia, Lenovo przygotowało także kolekcję urządzeń z limitowanej edycji Mistrzostw Świata FIFA. Wyróżniają je ekskluzywne oznakowanie czy akcesoria oraz opakowania inspirowane Mistrzostwami Świata FIFA. Limitowane edycje pozwalają zachować w pamięci atmosferę największego sportowego wydarzenia jeszcze długo po ostatnim gwizdku.
Jak działa promocja?
Aby otrzymać mistrzowski cashback, wystarczy zakupić urządzenie lub dowolny zestaw produktów Lenovo o łącznej wartości co najmniej 500 zł, a następnie zarejestrować zakup za pomocą dedykowanego formularza. Promocja obejmuje wszystkie produkty Lenovo, w tym także te z serii komercyjnej. Wysokość cashbacku zależy od zapłaconej kwoty brutto po uwzględnieniu rabatów bez kosztów dostawy i wynosi od 100 zł przy zakupach od 500 zł do 999,99 zł, następnie rośnie stopniowo wraz z wartością koszyka aż do 2000 zł zwrotu przy zakupach za 19 500 zł lub więcej.
Kupując laptop Lenovo Yoga 7 2-in-1 14ILL10 o wartości 4699 zł można uzyskać zyskać zwrot w wysokości 500 zł. Jest to laptop, który sprawdzi się w nauce, pracy i w podróży. Wyposażony w zawias 360 stopni umożliwia przełączanie między trybem laptopa, tabletu i namiotu. Dotykowy ekran PureSight OLED 1920 × 1200 px z odświeżaniem 90 Hz, rysik Yoga Pen z wykrywaniem kąta nachylenia i siły nacisku oraz procesor Intel Core Ultra 5 wspierają pracę wymagającą precyzji i wygodne tworzenie treści.
Z kolei przy zakupie najnowszego Lenovo LOQ 15AHP11 w cenie 5990 zł, wartość zwrotu wynosi aż 600 zł. Jest to ciekawy gamingowy laptop, który wyróżnia się obudową w kolorze Surge Green, praktyczną konstrukcją łatwą do przenoszenia między pokojami czy na LAN party. Został przygotowany do gier AAA oraz zadań z akceleracją AI dzięki wydajnej grafice NVIDIA GeForce RTX 5050 opartej na architekturze Blackwell, procesorowi AMD Ryzen 7 250 i zaawansowanemu chłodzeniu.
Dla miłośników piłki nożnej idealną propozycją jest Idea Tab FIFA World Cup 26™ Edition. Wyposażony jest w procesor MediaTek Dimensity 6300 o ośmiu rdzeniach, w tym dwa A76 2.4 GHz i sześć A55 2.0 GHz. Posiada ekran IPS o przekątnej 11 cali, 2.5K, rozdzielczości 2560 x 1600, z odświeżaniem 90 Hz i jasnością 500 nitów. Obsługuje 5G, Wi-Fi 5 i Bluetooth 5.2. Waży 480 g i działa do 14 godzin. W przypadku zakupu tabletu Lenovo Idea Tab za 999,99 zł można otrzymać 100 zł zwrotu.
Jak skorzystać z oferty?
Wystarczy kupić w okresie od 11.06.2026 r. do 19.07.2026 r. produkty Lenovo objęte promocją i zachować dowód zakupu. Następnie w ciągu 21 dni kalendarzowych od daty zakupu klient musi wypełnić formularz zgłoszeniowy, a po pomyślnej weryfikacji i akceptacji zgłoszenia otrzyma wiadomość elektroniczną z formularzem, który upoważnia do otrzymania cashbacku. Po poprawnym uzupełnieniu danych w ciągu maksymalnie 14 dni kalendarzowych klient uzyskuje cashback w postaci przelewu na konto. Lista produktów objętych promocją jest dostępna na stronie akcji, a numer seryjny znajduje się na opakowaniu lub w ustawieniach systemu, dlatego konieczne jest przygotowanie zdjęcia dowodu zakupu i numeru seryjnego.
Z oferty można skorzystać w Showroomie Lenovo & Motorola w Warszawie (Pl. Powstańców Warszawy 9, wejście od ul. Świętokrzyskiej) oraz u wybranych partnerów: Delkom, eLenovo, Komputronik, Media Expert, Media Markt, Morele, Neonet, Orange, Play, Plus, RTV Euro AGD, Sferis, T-Mobile, X-kom. Akcja trwa do 19.07.2026 lub do wyczerpania zapasów. Regulamin i szczegóły oferty dostępne są naspecjalnej stronie.
O Lenovo
Lenovo to globalna firma technologiczna o przychodach 69 mld dol., zajmująca 196 miejsce w rankingu Fortune Global 500 i obsługująca miliony klientów na 180 rynkach. Realizując śmiałą wizję dostarczania inteligentniejszych technologii dla wszystkich, Lenovo wykorzystuje swoje osiągnięcia jako największa na świecie firma produkująca komputery PC i oferuje portfolio „od kieszeni po chmurę” – działających ze sztuczną inteligencją (AI), gotowych na AI i zoptymalizowanych pod kątem AI urządzeń (komputerów, stacji roboczych, smartfonów, tabletów), infrastruktury (serwerów, pamięci masowej, rozwiązań sieciowych, wysokowydajnego przetwarzania danych oraz infrastruktury zdefiniowanej programowo), oprogramowania, rozwiązań oraz usług. Nieustające inwestycje Lenovo w innowacje zmieniające świat budują bardziej sprawiedliwą, godną zaufania i inteligentniejszą przyszłość wszędzie oraz dla wszystkich. Spółka Lenovo jest notowana na giełdzie w Hongkongu pod nazwą Lenovo Group Limited (HKSE: 992) (ADR: LNVGY).
11 czerwca zabrzmiał gwizdek rozpoczynający pierwszy mecz mundialu w Ameryce Północnej, a cała impreza potrwa ponad miesiąc. Dla miłośników piłki to ogromne święto, a niezwykle dużą rolę w wydarzeniu odgrywa Lenovo.
W przeszłości obecność firmy technologicznej na piłkarskich mistrzostwach świata oznaczała najczęściej przede wszystkim logo przy murawie i okazjonalne kampanie marketingowe, ale tym razem w przypadku Lenovo sytuacja wygląda zgoła odmiennie. Firma została bowiem oficjalnym partnerem technologicznym FIFA i można śmiało założyć, że czeka nas najbardziej zaawansowany technologicznie mundial w historii.
Jak można się domyślać, skala projektu jest spora. Turniej odbywa się w trzech krajach, a udział w nim bierze aż 48 reprezentacji, co da nam w sumie ponad 100 meczów. Oznacza to naprawdę duże ilości danych do przetwarzania w czasie rzeczywistym. Tu właśnie zaczyna się rola Lenovo, które odpowiada w tym roku za znaczną część technologicznej infrastruktury napędzającej całe wydarzenie. Chodzi tutaj o serwery, centra danych, czy też urządzenia wykorzystywane przez organizatorów.
Lenovo dostarcza też szereg rozwiązań opartych na sztucznej inteligencji, które usprawnią organizację turnieju oraz doświadczenie kibiców oglądających mecze na stadionach i przed ekranami. Najciekawszą nowością zdaje się być Football AI Pro, czyli asystent analizujący potężne zbiory danych związanych z rozgrywkami i potrafiący później przedstawiać wnioski w formie tekstów, filmów, wykresów czy innych wizualizacji.
Co ważne, FIFA udostępni opisywany system wszystkim uczestnikom turnieju, co będzie próbą wyrównania szans między federacjami z wielkimi budżetami a tymi z mniejszym zapleczem technologicznym. Każda drużyna otrzyma dostęp do tego samego zestawu zaawansowanych narzędzi.
Marka Lenovo angażuje się również w rozwój technologii sędziowskich. Jednym z elementów projektu Football AI są generowane przez sztuczną inteligencję trójwymiarowe awatary zawodników. Każdy piłkarz uczestniczący w turnieju zostanie wcześniej zeskanowany, dzięki czemu system będzie mógł znacznie dokładniej identyfikować i śledzić jego ruchy. Rozwiązanie ma wspierać półautomatyczny system spalonych, przyspieszać podejmowanie decyzji oraz zwiększać ich przejrzystość dla kibiców.
Warto też dodać, że równolegle rozwijana jest nowa wersja Referee View, czyli transmisji z perspektywy sędziego. Dzięki algorytmom stabilizacji obrazu materiał ma być znacznie bardziej czytelny niż dotychczas, pozwalając widzom lepiej zrozumieć przebieg kluczowych sytuacji na boisku, a ujęcia z perspektywy arbitra będą mogły być wykorzystywane częściej.
Wpływ Lenovo będzie widoczny także poza samym boiskiem. Firma zapowiada wykorzystanie AI do personalizacji transmisji, tworzenia bardziej zaawansowanych statystyk oraz dostarczania nowych form prezentacji danych meczowych. Dla widzów może to oznaczać bardziej interaktywne relacje, inteligentne analizy akcji i nowe sposoby śledzenia wydarzeń podczas spotkań. W efekcie mundial 2026 ma stać się nie tylko największym turniejem piłkarskim w historii, ale również poligonem doświadczalnym dla technologii, które w kolejnych latach mogą stać się standardem w sporcie.
Partnerstwo FIFA i Lenovo pokazuje, jak szybko zmienia się rola technologii w sporcie. Jeszcze niedawno służyła głównie do wspierania transmisji, a dziś coraz częściej wpływa na analizę taktyczną, pracę sędziów, sposób prezentowania meczu oraz doświadczenia kibiców. Mundial 2026 może okazać się momentem przełomowym dla całego świata sportu i sposobu wykorzystania technologii podczas największych wydarzeń tego typu.
Fani od lat prosili o Japonię jako miejsce akcji kolejnej Forzy Horizon i twórcy w końcu spełnili te oczekiwania. Nowa odsłona to świetna ścigałka, choć jednocześnie trudno nie odnieść wrażenia, że seria coraz mocniej opiera się na sprawdzonym schemacie zamiast próbować czegoś naprawdę nowego.
Forza Horizon 6 jest oczywiście grą wyścigową z otwartym światem. Trafiamy na wielką mapę inspirowaną Japonią. Pełno tu górskich serpentyn, małych miasteczek i klimatycznych tras ciągnących się między polami czy lasami bambusowymi. Jest też świetnie zrealizowane, choć trochę puste Tokio.
Jak zawsze w serii, nie ograniczamy się wyłącznie do wyścigów (choć tych jest mnóstwo). Bierzemy udział w pokazowych wydarzeniach, wykonujemy wyzwania poboczne, kolekcjonujemy samochody i po prostu jeździmy przed siebie dla czystej przyjemności. To gra, która sprawia frajdę, niezależnie od tego, jaką aktywność wybierzemy.
Największą siłą Forza Horizon 6 pozostaje jednak po prostu czysta frajda z jazdy. Model sterowania jest bardzo responsywny, driftowanie daje ogrom satysfakcji, a eksploracja mapy potrafi wciągnąć na dziesiątki godzin. Twórcom ponownie udało się świetnie wyczuć balans między zręcznościowym a bardziej realistycznym modelem jazdy. Samochody prowadzi się bardzo przyjemnie, a różnice między poszczególnymi klasami aut są wyraźnie odczuwalne.
Jeśli chodzi o rozgrywkę, najwięcej czasu spędzamy oczywiście na wyścigach oraz eksploracji świata. Aktywności jest tutaj ogromna liczba – od klasycznych zawodów ulicznych, przez rajdy terenowe, aż po efektowne wydarzenia pokazowe przypominające sceny z filmów akcji. Są też wyzwania driftowe, fotografowanie samochodów, rozbudowany tuning i mnóstwo aktywności sieciowych.
Szczególnie dobrze wypadają nocne przejazdy po górskich drogach i miejskie sprinty inspirowane japońską kulturą street racingu. Sama mapa natomiast jest doskonała, bardziej zróżnicowana i ciekawsza niż Meksyk z poprzedniej części. Zagęszczenie dróg jest idealnie przemyślane, przez co rzadziej niż w poprzednich częściach mamy ochotę jechać do celu w linii prostej przez łąki i pola.
Twórcy poprawili także część problemów zgłaszanych przez społeczność przy okazji poprzednich odsłon. Progresja jest nieco bardziej uporządkowana, a odblokowywanie nowych aktywności sprawia wrażenie bardziej naturalnego. Pojawiły się też nowe miejsca spotkań graczy inspirowane japońską kulturą motoryzacyjną, co buduje klimat przygody.
Nie oznacza to jednak, że gra jest pozbawiona wad. Forza Horizon 6 nadal momentami przypomina po prostu bardzo rozbudowaną ewolucję poprzednich części, a nie pełnoprawny krok naprzód dla serii. Część aktywności po kilkunastu godzinach zaczyna wydawać się powtarzalna, a festiwalowy klimat i nieustanne zasypywanie gracza nagrodami nadal potrafią męczyć. Trochę boli też słaby model zniszczeń czy dosyć sztuczne dialogi.
Podczas zabawy trudno jednak długo skupiać się na tych problemach, bo Playground Games po raz kolejny dostarczyło absolutny pokaz technologicznych możliwości. Forza Horizon 6 wygląda momentami wręcz fotorealistycznie, szczególnie podczas jazdy nocą albo w czasie deszczu. Modele samochodów prezentują się fantastycznie, a Japonia okazała się idealnym miejscem dla tej serii.
Muzyka również nie zawodzi i dobrze wpisuje się w klimat całej przygody. Soundtrack jest bardzo różnorodny, a odpowiednio dobrane stacje radiowe skutecznie budują atmosferę wakacyjnego festiwalu motoryzacji. Na plus wypada także optymalizacja, której trudno cokolwiek zarzucić.
Dla samej przyjemności z jazdy i eksploracji świata w Forza Horizon 6 zdecydowanie warto zagrać, choć należy pamiętać, że seria nadal bardzo mocno trzyma się sprawdzonej formuły i raczej nie próbuje rewolucjonizować gatunku. Mimo kilku drobnych problemów jest to jednak niezwykle dopracowana, efektowna i po prostu piekielnie grywalna ścigałka, która bez większego problemu potrafi pochłonąć dziesiątki godzin.
Już 12 czerwca o godzinie 17:00 w showroomie w Warszawie odbędzie się kolejna edycja Gamingowego Piątku, tym razem uczestnicy zmierzą się w Rocket League – dynamicznej produkcji łączącej piłkę nożną z widowiskową jazdą samochodami. Liczyć się będą refleks, współpraca i precyzja, bo na arenie każda sekunda może zdecydować o zwycięstwie.
Na miejscu pojawi się DaMian, który razem z uczestnikami sprawdzi, kto najlepiej odnajduje się w szybkiej i pełnej emocji rozgrywce Rocket League.
Gamingowy Piątek to cykliczne wydarzenie dla społeczności graczy, łączące turnieje, spotkania z influencerami i wspólne granie w wyjątkowej atmosferze Lenovo Legion. Każda edycja to okazja do rywalizacji, ale też do poznania innych pasjonatów i spędzenia czasu w gamingowym klimacie.
Podczas wydarzenia na uczestników czekają:
– turniej Rocket League z nagrodami
– spotkanie z influencerem
– dodatkowe atrakcje i niespodzianki na miejscu
W turnieju do wygrania będą:
1. miejsce – konsola Lenovo Legion Go S
2. miejsce – monitor Lenovo Legion R27U-10
3. miejsce – słuchawki Lenovo Legion H600
Dodatkowo każdy ze zdobywców podium otrzyma limitowany Pad Lenovo Legion.
Liczba miejsc jest ograniczona, dlatego obowiązuje wcześniejsza rejestracja.
W ostatni weekend maja Łódź stanie się jednym z najważniejszych miejsc na gamingowej mapie Polski. Lenovo pojawi się na CD-Action Expo 2026, czyli wydarzeniu dla fanów gier, nowych technologii, popkultury i społeczności skupionej wokół świata gamingu.
Jednym z elementów obecności Lenovo będzie partnerstwo przy konkursie cosplay, który odbędzie się w sobotę 30 maja. Konkurs organizowany wspólnie z CD-Action jest otwarty dla uczestników wydarzenia i nie wymaga wcześniejszych, skomplikowanych zgłoszeń. To format skierowany zarówno do osób, które od lat przygotowują rozbudowane kostiumy, jak i do tych, które dopiero zaczynają swoją przygodę z cosplayem. Liczyć będą się kreatywność, pomysł, wykonanie, sceniczna prezentacja i dobra energia.
Uczestnicy zaprezentują swoje stroje na scenie w formule catwalku, a po prezentacji odpowiedzą na krótkie pytania prowadzącego i jury. Stroje oceniać będą m.in. pod kątem wykonania, zgodności z postacią, kreatywności, pomysłu oraz energii scenicznej.
Dzięki współpracy Lenovo i CD-Action na zwycięzców czekają atrakcyjne nagrody:
Pierwsze miejsce otrzyma voucher o wartości 1500 zł oraz klawiaturę Lenovo Legion K500 RGB Mechanical Gaming Keyboard. Drugie miejsce zostanie nagrodzone voucherem o wartości 1000 zł oraz zestawem Lenovo Legion H600 Wireless Gaming Headset. Na zdobywcę trzeciego miejsca czeka voucher o wartości 500 zł oraz mysz Lenovo Legion M600S Qi Gaming Mouse.
CD-Action przygotuje również dodatkowe wyróżnienia w kategoriach specjalnych, takich jak najbardziej kreatywny cosplay, najlepsza poza sceniczna, najlepszy rekwizyt czy najbardziej pozytywna energia. Po konkursie uczestnicy będą mogli zrobić zdjęcia przy oficjalnej ściance „CD-Action Cosplay by Lenovo”, a wybrane fotografie wezmą udział w dodatkowym konkursie społecznościowym prowadzonym w social mediach CD-Action.
Debiutancki projekt polskiego studia Fumi Games budził emocje na długo przed premierą, głównie z uwagi na wyjątkową oprawę. Finalnie okazuje się, że nie tylko grafika robi wrażenie, ale też każdy inny element tej pomysłowej strzelanki.
Mouse to pierwszoosobowa gra akcji, która garściami czerpie z klasycznych shooterów, jednocześnie dodając do tego własny, bardzo charakterystyczny styl. Pod względem tempa czy konstrukcji poziomów może kojarzyć się z retro FPS-ami, ale całość podano w znacznie bardziej przystępnej, nowoczesnej formie. Nie ma tu skomplikowanych systemów czy przesadnego kombinowania, liczy się czysta frajda z rozgrywki.
Fabuła pełni raczej rolę tła, ale spełnia swoje zadanie. Wcielamy się w prywatnego detektywa, mysiego twardziela funkcjonującego w świecie inspirowanym kreskówkami z lat 30. Historia kryminalna, pełna gangsterów i podejrzanych typów, nie zaskakuje szczególną oryginalnością, ale dobrze buduje klimat i daje pretekst do kolejnych starć.
Największą siłą narracji są jednak postacie i sposób ich przedstawienia. Dialogi są świetnie napisane, pełne charakteru i humoru, a dubbing stoi na bardzo wysokim poziomie. Głos głównego bohatera idealnie oddaje klimat noir, a reszta obsady również nie odstaje. Całość sprawia, że świat gry wydaje się żywy i spójny, mimo swojej kreskówkowej formy.
Gameplay w Mouse: P.I. for Hire opiera się przede wszystkim na dynamicznej walce i eksploracji. Starcia są szybkie, intensywne i wymagają ciągłego ruchu. Twórcy zadbali o to, by każda broń dawała satysfakcję, a przeciwnicy zmuszali do kombinowania, a nie tylko bezmyślnego strzelania.
Arsenał jest zróżnicowany i dobrze zaprojektowany. Każda broń ma wyraźnie odczuwalny charakter, a korzystanie z nich sprawia zwyczajnie dużo frajdy. Do tego dochodzi system ulepszeń, który pozwala dostosować styl gry do własnych preferencji. Nie jest to może przesadnie rozbudowane, ale w zupełności wystarcza, by utrzymać zaangażowanie.
Na uwagę zasługuje także projekt poziomów. Lokacje są przemyślane, pełne ukrytych przejść i sekretów, które faktycznie chce się odnajdywać. Eksploracja nagradza ciekawość, a gra zachęca do schodzenia z głównej ścieżki. Dzięki temu rozgrywka nie staje się monotonna, mimo dość klasycznych założeń.
Nie sposób nie wspomnieć o oprawie graficznej, która jest największym wyróżnikiem produkcji. Styl inspirowany starymi kreskówkami wygląda fenomenalnie w ruchu. Animacje są płynne i szczegółowe, w świetny sposób budując klimat gry, na równi z doskonałą muzyką, doskonale dopasowaną do stylu wizualnego.
Twórcy zadbali też o idealne tempo gry. Mouse nawet przez moment nie nudzi, różnorodność kolejnych misji i obszarów zapobiega nudzie – podobnie zresztą jak stopniowe wprowadzanie nowych ulepszeń, broni i przeciwników. Ukończenie całej przygody to natomiast kwestia nawet 12 godzin.
Czas gry możemy nieco wydłużyć, jeśli zechcemy poświęcić go na zabawę w całkiem rozbudowanej, baseballowej minigrze karcianej, która czeka na nas zawsze w naszej bazie – wycinku dzielnicy, w której ulokowane jest nasze biuro i warsztat z ulepszeniami, a także sklepik z amunicją.
Mouse: P.I. for Hire to bardzo udana produkcja i jedna z ciekawszych stylistycznie gier ostatnich lat. Świetny gameplay, znakomita oprawa audiowizualna i dopracowane detale sprawiają, że trudno się od niej oderwać. Jeśli twórcy utrzymają ten poziom w kolejnych projektach, zdecydowanie jest na co czekać.
